دعای جوشن کبیر؛ متن، ترجمه، فضیلت‌ها و اسرار عرفانی با احادیث و روایات معتبر

دعای جوشن کبیر یکی از مشهورترین متون دعا در سنت شیعی است که با زبانی عمیق، توحیدی و اسماءمحور، مومنان را به دریای معرفت الهی می‌برد. این دعا در شب‌های قدر و به‌ویژه ماه رمضان خوانده می‌شود و در کنار آثار عبادی، جایگاهی ممتاز در عرفان شیعی، الهیات اسماء الهی و تربیت معنوی دارد. در این مقاله تلاش کرده‌ام با نگاهی دقیق و پژوهش‌محور، تاریخچه، ساختار، مضامین کلامی و عرفانی، آداب قرائت، زمان‌های توصیه‌شده، آثار تربیتی و پاسخ به پرسش‌های متداول درباره دعای جوشن کبیر را به‌صورتی منسجم و کاربردی ارائه کنم تا هم برای مخاطب عام قابل‌فهم باشد و هم برای مخاطب متخصص ارزش افزوده ایجاد کند.

ریشه‌شناسی و روایت‌شناسی دعای جوشن کبیر

عنوان «جوشن» در عربی به معنای زره است و نسبت تاریخی مشهور درباره این دعا می‌گوید که پیامبر اکرم(ص) در میدان نبرد زره سنگینی بر تن داشتند و جبرئیل(ع) بر ایشان فرود آمد و دعای جوشن کبیر را برای سبک‌دلی و ایمنی حقیقی تعلیم کرد. این روایت در منابع دعایی شیعی مانند «اقبال الأعمال» سید بن طاووس و سپس در «بلد الأمین» و مجموعه‌های بعدی نقل شده و شیخ عباس قمی آن را در «مفاتیح الجنان» تثبیت و ترویج کرده است. سلسله نقل غالباً از امام سجاد(ع) به اجداد طاهرین ایشان و سپس به رسول خدا(ص) می‌رسد. بر پایه این نقل‌ها، جوشن کبیر دعایی تعلیمی از عالم غیب است که هدفش انتقال انسان از تکیه بر اسباب مادیِ چون زره، به پناه بردن به اسماء الهی و حقیقت توحید است.

متن کامل دعای جوشن کبیر به همراه ترجمه

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است

﴿ ۱ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا اللّٰهُ، یَا رَحْمٰنُ، یَا رَحِیمُ، یَا کَرِیمُ، یَامُقِیمُ، یَا عَظِیمُ، یَا قَدِیمُ، یَا عَلِیمُ، یَا حَلِیمُ، یَا حَکِیمُ، سُبْحانَکَ یَا لَاإِلٰهَ إِلّا أَنْتَ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ، خَلِّصْنا مِنَ النَّارِ یَا رَبِّ.

(١) خدایا از تو می‌خواهم به نامت، ای خدا، ای بخشنده، ای مهربان، ای بزرگ‌منش مهمان‌نواز، ای پایدار، ای بزرگ، ای دیرینه‌، ای دانا، ای شکیبا، ای فرزانه، منزّهی تو ای که معبودی جز تو نیست، فریادرس فریادرس، ما را از آتش برهان ای پروردگار من.

﴿ ٢ ﴾ یَا سَیِّدَ السَّاداتِ، یَا مُجِیبَ الدَّعَواتِ، یَا رَافِعَ الدَّرَجَاتِ، یَا وَلِىَّ الْحَسَناتِ، یَا غَافِرَ الْخَطِیئاتِ، یَا مُعْطِىَ الْمَسْأَلاتِ، یَا قابِلَ التَّوْباتِ، یَا سَامِعَ الْأَصْواتِ، یَا عَالِمَ الْخَفِیِّاتِ، یَا دَافِعَ الْبَلِیِّاتِ.

(٢) ای سرور سروران، ای اجابت‌کنندۀ دعاها، ای بلندی‌بخش رتبه‌ها، ای سرپرست نیکی‌ها، ای آمرزنده از خطاها، ای عطابخش خواسته‌ها، ای پذیرنده توبه‌ها، ای شنونده نداها، ای دانای رازها، ای دورکننده بلاها.

﴿ ۳ ﴾ یَا خَیْرَ الْغافِرِینَ، یَا خَیْرَ الْفاتِحِینَ، یَا خَیْرَ النَّاصِرِینَ، یَا خَیْرَ الْحَاکِمِینَ، یَا خَیْرَ الرَّازِقِینَ، یَا خَیْرَ الْوَارِثِینَ، یَا خَیْرَ الْحَامِدِینَ، یَا خَیْرَ الذَّاکِرِینَ، یَا خَیْرَ الْمُنْزِلِینَ، یَا خَیْرَ الْمُحْسِنِینَ.

(٣) ای بهترین آمرزندگان، ای بهترین گشایش گران، ای بهترین یاوران، ای بهترین داوران، ای بهترین روزی دهندگان، ای بهترین وارثان، ای بهترین ستایشگران، ای بهترین یادآوران، ای بهترین فرستندگان، ای بهترین نیکوکاران.

﴿ ۴ ﴾ یَا مَنْ لَهُ الْعِزَّةُ وَالْجَمالُ، یَا مَنْ لَهُ الْقُدْرَةُ وَالْکَمالُ، یَا مَنْ لَهُ الْمُلْکُ وَالْجَلالُ، یَا مَنْ هُوَ الْکَبِیرُ الْمُتَعالِ، یَا مُنْشِئَ السَّحابِ الثِّقالِ، یَا مَنْ هُوَ شَدِیدُ الِْمحالِ، یَا مَنْ هُوَ سَرِیعُ الْحِسابِ، یَا مَنْ هُوَ شَدِیدُ الْعِقابِ، یَا مَنْ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ، یَا مَنْ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتابِ.

(4) ای آن‌که توانمندی و زیبایی فقط ویژه اوست، ای آن‌که توانایی و تام و تمامی فقط ویژه اوست، ای آن‌که فرمانروایی و عظمت فقط ویژه اوست، ای آنکه اوست بزرگ و برتر، ای پدیدآورنده ابرهای پرباران، ای آن‌که او نیرومند و پرتوان است، ای آن‌که حسابرسی چالاک است، ای آن‌که کیفرش سخت و شدید است، ای آن‌که پاداش نیک تنها نزد اوست، ای آن‌که دفتر هستی نزد اوست.

﴿ ۵ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا حَنَّانُ، یَا مَنَّانُ، یَا دَیَّانُ، یَا بُرْهانُ، یَا سُلْطانُ، یَا رِضْوانُ، یَا غُفْرانُ، یَا سُبْحانُ، یَا مُسْتَعانُ، یَا ذَا الْمَنِّ وَالْبَیانِ.

(5) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای بسیار احسان‌کننده، ای عطوف و مهربان، ای پاداش دهنده، ای دلیل، ای فرمانروا، ای خشنودی، ای آمرزش، ای منزّه و پاک، ای یاری خواسته‌شده از او، ای صاحب نعمت و بیان.

﴿ ۶ ﴾ یَا مَنْ تَواضَعَ کُلُّ شَىْءٍ لِعَظَمَتِهِ، یَا مَنِ اسْتَسْلَمَ کُلُّ شَىْءٍ لِقُدْرَتِهِ، یَا مَنْ ذَلَّ کُلُّ شَىْءٍ لِعِزَّتِهِ، یَا مَنْ خَضَعَ کُلُّ شَىْءٍ لِهَیْبَتِهِ، یَا مَنِ انْقادَ کُلُّ شَىْءٍ مِنْ خَشْیَتِهِ، یَا مَنْ تَشَقَّقَتِ الْجِبالُ مِنْ مَخافَتِهِ، یَا مَنْ قامَتِ السَّمَاوَاتُ بِأَمْرِهِ، یَا مَنِ اسْتَقَرَّتِ الْأَرَضُونَ بِإِذْنِهِ، یَا مَنْ یُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ، یَا مَنْ لَایَعْتَدِى عَلىٰ أَهْلِ مَمْلَکَتِهِ.

(6) ای آن‌که همه در برابر عظمتش فروتن، ای آن‌که همه در برابر قدرتش تسلیم، ای آن‌که همه در برابر توانمندی‌اش خوار، ای آن‌که همه در برابر حرمت و ارجمندی‌اش فروتن، ای آن‌که همه از ترسش فرمانبردار، ای آن‌که کوه‌ها از بیمش شکافته، ای آن‌که آسمان‌ها به امرش بر پا، ای آن‌که زمین‌ها به اجازه‌اش بر جا، ای آن‌که رعد همراه با ستایشش تسبیح‌گو است، ای آن‌که بر اهل مملکتش ستم نمی‌کند.

﴿ ۷ ﴾ یَا غافِرَ الْخَطایا، یَا کاشِفَ الْبَلایا، یَا مُنْتَهَى الرَّجایَا، یَا مُجْزِلَ الْعَطایَا، یَا واهِبَ الْهَدایَا، یَا رازِقَ الْبَرایا، یَا قَاضِىَ الْمَنایا، یَا سَامِعَ الشَّکَایا، یَا بَاعِثَ الْبَرایا، یَا مُطْلِقَ الْأُسارىٰ.

(٧) ای درگذرنده از خطاها، ای برطرف کننده بلاها، ای اوج امیدواری‌ها، ای بسیار دهنده عطاها، ای بخشنده هدایا، ای روزی‌رسان آفریده‌ها، ای برآورنده آرزوها، ای شنوای گلایه‌ها، ای برانگیزنده بندگان، ای آزادکنندۀ اسیران.

﴿ ۸ ﴾ یَا ذَا الْحَمْدِ وَالثَّناءِ، یَا ذَا الْفَخْرِ وَالْبَهاءِ، یَا ذَا الْمَجْدِ وَالسَّناءِ، یَا ذَا الْعَهْدِ وَالْوَفاءِ، یَا ذَا الْعَفْوِ وَالرِّضاءِ، یَا ذَا الْمَنِّ وَالْعَطَاءِ، یَا ذَا الْفَصْلِ وَالْقَضاءِ، یَا ذَا الْعِزِّ وَالْبَقاءِ، یَا ذَا الْجُودِ وَالسَّخاءِ، یَا ذَا الْآلاءِ وَالنَّعْماءِ.

(٨) ای صاحب سپاس و ستایش، ای صاحب فخر و زیبایی، ای صاحب بزرگواری و والایی، ای صاحب پیمان و وفا، ای صاحب گذشت و رضا، ای صاحب بخشش و عطاء، ای صاحب دادرسی و داوری، ای صاحب توانمندی و پایداری، ای صاحب کرم و بخشش، ای صاحب عطاها و نعمت‌ها.

﴿ ۹ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مانِعُ، یَا دافِعُ، یَا رافِعُ، یَا صانِعُ، یَا نافِعُ، یَا سامِعُ، یَا جامِعُ، یَا شافِعُ، یَا واسِعُ، یَا مُوسِعُ.

(٩) خدایا از تو می‌خواهم به نامت ای بازدارنده، ای دور کننده، ای بردارنده، ای سازنده، ای سودبخش، ای شنوا، ای گرد آورنده، ای شفاعت‌کننده، ای گسترده بخشش، ای وسعت بخش.

﴿ ۱۰ ﴾ یَا صانِعَ کُلِّ مَصْنُوعٍ، یَا خالِقَ کُلِّ مَخْلُوقٍ، یَا رازِقَ کُلِّ مَرْزُوقٍ، یَا مالِکَ کُلِّ مَمْلُوکٍ، یَا کَاشِفَ کُلِّ مَکْرُوبٍ، یَا فَارِجَ کُلِّ مَهْمُومٍ، یَا رَاحِمَ کُلِّ مَرْحُومٍ، یَا نَاصِرَ کُلِّ مَخْذُولٍ، یَا سَاتِرَ کُلِّ مَعْیُوبٍ، یَا مَلْجَأَ کُلِّ مَطْرُودٍ.

(١٠) ای سازنده هر ساخته، ای آفریننده هر آفریده، ای روزی‌بخش هر روزی‌خوار، ای صاحب هر بنده و برده، ای برطرف‌کنندۀ هر غم و اندوه، ای آرامش بخش هر اندوهگین، ای مهرورز بر هر مهرجو، ای یاور هر بی‌یاور، ای پرده‌پوش هر کاستی، ای پناه هر رانده.

﴿ ۱۱ ﴾ یَا عُدَّتِى عِنْدَ شِدَّتِى، یَا رَجَائِى عِنْدَ مُصِیبَتِى، یَا مُؤْ نِسِى عِنْدَ وَحْشَتِى، یَا صَاحِبِى عِنْدَ غُرْبَتِى، یَا وَلِیِّى عِنْدَ نِعْمَتِى، یَا غِیاثِى عِنْد کُرْبَتِى، یَا دَلِیلِى عِنْدَ حَیْرَتِى، یَا غَنائِى عِنْدَ افْتِقارِى، یَا مَلْجَئِى عِنْدَ اضْطِرارِى، یَا مُعِینِى عِنْدَ مَفْزَعِى.

(١١) ای توشه‌ام در سختی، ای امیدم در ناگواری، ای همدمم در وحشت، ای همرهم در غربت، ای سرپرستم در نعمت، ای فریادرسم در گرفتاری، ای رهنمایم در سرگردانی، ای توانگری‌ام در تنگدستی‌، ای پناهم در ناچاری و درماندگی، ای مدد رسانم در هراس و دل‌نگرانی.

﴿ ۱۲ ﴾ یَا عَلَّامَ الْغُیُوبِ، یَا غَفَّارَ الذُّنُوبِ، یَا سَتَّارَ الْعُیُوبِ، یَا کَاشِفَ الْکُرُوبِ، یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ، یَا طَبِیبَ الْقُلُوبِ، یَا مُنَوِّرَ الْقُلُوبِ، یَا أَنِیسَ الْقُلُوبِ، یَا مُفَرِّجَ الْهُمُومِ، یَا مُنَفِّسَ الْغُمُومِ.

(١٢) ای دانای نهان‌ها، ای آمرزنده گناهان، ای پرده‌پوش عیب‌ها، ای برطرف‌کننده اندوه‌ها، ای دگرگون‌ساز دل‌ها، ای پزشک دل‌ها، ای روشنی‌بخش دل‌ها، ای همدم جان‌ها، ای گره‌گشای اندوه‌ها، ای گشایشگر دلتنگی‌ها.

﴿ ۱۳ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا جَلِیلُ، یَا جَمِیلُ، یَا وَکِیلُ، یَا کَفِیلُ، یَا دَلِیلُ، یَا قَبِیلُ، یَا مُدِیلُ، یَا مُنِیلُ، یَا مُقِیلُ، یَا مُحِیلُ.

(١٣) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای بزرگ، ای زیبا، ای کارگزار، ای سرپرست، ای راهنما، ای ضامن، ای گرداننده، ای عطابخش، ای درگذرنده، ای نقشه دهنده.

﴿ ۱۴ ﴾ یَا دَلِیلَ الْمُتَحَیِّرِینَ، یَا غِیاثَ الْمُسْتَغِیثِینَ، یَا صَرِیخَ الْمُسْتَصْرِخِینَ، یَا جارَ الْمُسْتَجِیرِینَ، یَا أَمانَ الْخَائِفِینَ، یَا عَوْنَ الْمُؤْمِنِینَ، یَا رَاحِمَ الْمَساکِینَ، یَا مَلْجَأَ الْعَاصِینَ، یَا غافِرَ الْمُذْنِبِینَ، یَا مُجِیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ.

(١4) ای رهنمای ره‌جویان، ای مدد رس مددجویان، ای فریادرس فریادخواهان، ای پناه پناهندگان، ای ایمنی‌بخش هراسندگان، ای یاور مؤمنان، ای مهرورز بر خاک نشستگان، ای پناه عصیانگران، ای آمرزنده گنه‌کاران، ای اجابت‌کننده دعای بیچارگان و درماندگان.

﴿ ۱۵ ﴾ یَا ذَا الْجُودِ وَالْإِحْسانِ، یَا ذَا الْفَضْلِ وَالْامْتِنانِ، یَا ذَا الْأَمْنِ وَالْأَمانِ، یَا ذَا الْقُدْسِ وَالسُّبْحانِ، یَا ذَا الْحِکْمَةِ وَالْبَیانِ، یَا ذَا الرَّحْمَةِ وَالرِّضْوانِ، یَا ذَا الْحُجَّةِ وَالْبُرْهانِ، یَا ذَا الْعَظَمَةِ وَالسُّلْطَانِ، یَا ذَا الرَّأْفَةِ وَالْمُسْتَعانِ، یَا ذَا الْعَفْوِ وَالْغُفْرانِ.

(١5) ای صاحب جود و نیکی، ای صاحب بخشش و عطا، ای صاحب امن و امان، ای صاحب قدس و پاکی، ای صاحب حکمت و بیان، ای صاحب مهربانی و خشنودی، ای صاحب حجّت و برهان، ای صاحب عظمت و سلطنت و قدرت، ای صاحب مهر و ای یاری خواسته‌شده، ای صاحب گذشت و آمرزش.

﴿ ۱۶ ﴾ یَا مَنْ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ إِلٰهُ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ خالِقُ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ صَانِعُ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ قَبْلَ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ بَعْدَ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ فَوْقَ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ عَالِمٌ بِکُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ قادِرٌ عَلَىٰ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ هُوَ یَبْقىٰ وَیَفْنىٰ کُلُّ شَىْءٍ.

(١6) ای آن‌که پروردگار همه اوست، ای آن‌که معبود همه اوست، ای آن‌که آفریننده همه اوست، ای آن‌که سازنده همه اوست، ای آن‌که پیش از همه بود، ای آن‌که بعد از همه هست، ای آن‌که از هر چیز برتر است، ای آن‌که به همه‌چیز داناست، ای آن‌که بر هر کاری توانا است، ای آن‌که او همیشگی است و همه‌چیز رفتنی است.

﴿ ۱۷ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مُؤْمِنُ، یَا مُهَیْمِنُ، یَا مُکَوِّنُ، یَا مُلَقِّنُ، یَا مُبَیِّنُ، یَا مُهَوِّنُ، یَا مُمَکِّنُ، یَا مُزَیِّنُ، یَا مُعْلِنُ، یَا مُقَسِّمُ.

(١٧) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای ایمنی‌بخش، ای چیره بر همه، ای هستی‌آفرین، ای تلقین‌کننده، ای روشنگر، ای آسانی‌بخش، ای توان ده، ای زینت‌بخش، ای نمایانگر، ای پخش‌کن.

﴿ ۱۸ ﴾ یَا مَنْ هُوَ فِى مُلْکِهِ مُقِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى سُلْطانِهِ قَدِیمٌ، یَا مَنْ هُو فِى جَلالِهِ عَظِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ عَلَىٰ عِبادِهِ رَحِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ بِکُلِّ شَىْءٍ عَلِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ بِمَنْ عَصاهُ حَلِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ بِمَنْ رَجاهُ کَرِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى صُنْعِهِ حَکِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى حِکْمَتِهِ لَطِیفٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى لُطْفِهِ قَدِیمٌ.

(١٨) ای آن‌که در فرمانروایی‌اش پابرجاست، ای آن‌که در پادشاهی‌اش دیرینه است، ای آن‌که در شکوهش بزرگ است، ای آن‌که بر بندگانش مهربان است، ای آن‌که به هر چیز داناست، ای آن‌که بر نافرمانان بردبار است، ای آن‌که بر امیدواران مهمان نواز است، ای آن‌که در آفرینشش استوار کار است، ای آن‌که در حکمتش مهر ورز است، ای آن‌که در مهرش دیرینه است.

﴿ ۱۹ ﴾ یَا مَنْ لَایُرْجىٰ إِلّا فَضْلُهُ، یَا مَنْ لَایُسْأَلُ إِلّا عَفْوُهُ، یَا مَنْ لَایُنْظَرُ إِلّا بِرُّهُ، یَا مَنْ لَایُخافُ إِلّا عَدْلُهُ، یَا مَنْ لَایَدُومُ إِلّا مُلْکُهُ، یَا مَنْ لَاسُلْطانَ إِلّا سُلْطانُهُ، یَا مَنْ وَسِعَتْ کُلَّ شَىْءٍ رَحْمَتُهُ، یَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهُ، یَا مَنْ أَحاطَ بِکُلِّ شَىْءٍ عِلْمُهُ، یَا مَنْ لَیْسَ أَحَدٌ مِثْلَهُ.

(١٩) ای آن‌که جز به احسانش امید نیست، ای آن‌که جز گذشتش خواهش نشود، ای آن‌که جز به نیکی‌اش چشم ندوزند، ای آن‌که جز از دادگری‌اش نهراسند، ای آن‌که پایدار نماند جز فرمانروایی‌اش، ای آن‌که جز سلطنتش سلطنتی نیست، ای آن‌که رحمتش همه چیز را فرا گرفته، ای آن‌که رحمتش بر خشمش پیشی گرفته، ای آن‌که دانشش همه را فرو گرفته، ای آن‌که هیچ‌کس همانندش نیست.

﴿ ۲۰ ﴾ یَا فارِجَ الْهَمِّ، یَا کَاشِفَ الْغَمِّ، یَا غَافِرَ الذَّنْبِ، یَا قَابِلَ التَّوْبِ، یَا خَالِقَ الْخَلْقِ، یَا صَادِقَ الْوَعْدِ، یَا مُوفِىَ الْعَهْدِ، یَا عَالِمَ السِّرِّ، یَا فَالِقَ الْحَبِّ، یَا رَازِقَ الْأَنامِ.

(٢٠) ای از بین برنده اندوه، ای برطرف کننده غم، ای آمرزنده گناه، ای پذیرنده توبه، ای آفریننده آفریدگان، ای راست وعده، ای وفادار به پیمان، ای دانای راز نهان، ای شکافنده دانه، ای روزی دهنده بندگان.

﴿ ۲۱ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا عَلِىُّ، یَا وَفِىُّ، یَا غَنِىُّ، یَا مَلِىُّ، یَا حَفِىُّ، یَا رَضِىُّ، یَا زَکِىُّ، یَا بَدِىُّ، یَا قَوِىُّ، یَا وَلِىُّ.

(٢١) خدایا! از تو خواستارم به نامت ای والا، ای کامل‌کننده، ای توانگر، ای توانا، ای دانای‌کامل، ای خشنود، ای پاک، ای نمایان، ای قدرتمند، ای صاحب.

﴿ ۲۲ ﴾ یَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِیلَ، یَا مَنْ سَتَرَ الْقَبِیحَ، یَا مَنْ لَمْ یُؤاخِذْ بِالْجَرِیرَةِ، یَا مَنْ لَمْ یَهْتِکِ السِّتْرَ، یَا عَظِیمَ الْعَفْوِ، یَا حَسَنَ التَّجاوُزِ، یَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ، یَا بَاسِطَ الْیَدَیْنِ بِالرَّحْمَةِ، یَا صَاحِبَ کُلِّ نَجْوىٰ، یَا مُنْتَهىٰ کُلِّ شَکْوىٰ.

(٢٢) ای آن‌که زیبایی را پدیدار نمودی، ای آن‌که زشتی را پوشاندی ای آن‌که بر گناه سرزنش نکردی، ای آن‌که پرده‌دری ننمودی، ای که گذشتت بزرگ، ای که نیکو درگذری، ای آمرزشت فراگیر، ای دستت به مهر گشوده، ای شنوای هر راز، ای سرانجام هر گلایه.

﴿ ۲۳ ﴾ یَا ذَا النِّعْمَةِ السَّابِغَةِ، یَا ذَا الرَّحْمَةِ الْواسِعَةِ، یَا ذَا الْمِنَّةِ السَّابِقَةِ، یَا ذَا الْحِکْمَةِ الْبَالِغَةِ، یَا ذَا الْقُدْرَةِ الْکَامِلَةِ، یَا ذَا الْحُجَّةِ الْقَاطِعَةِ، یَا ذَا الْکَرامَةِ الظَّاهِرَةِ، یَا ذَا الْعِزَّةِ الدَّائِمَةِ، یَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِینَةِ، یَا ذَا الْعَظَمَةِ الْمَنِیعَةِ.

(٢٣) ای دارای نعمت فراوان، ای دارای رحمت فراگیر، ای دارای احسان آغازین، ای دارای حکمت رسا، ای دارای نیروی کامل برازنده، ای دارای برهان قطعی، ای دارای بزرگ‌منشی و بخشندگی آشکار، ای دارای توانمندی پایدار، ای دارای توان استوار، ای دارای عظمت بلندپایه.

﴿ ۲۴ ﴾ یَا بَدِیعَ السَّمَاواتِ، یَا جَاعِلَ الظُّلُماتِ، یَا رَاحِمَ الْعَبَراتِ، یَا مُقِیلَ الْعَثَراتِ، یَا سَاتِرَ الْعَوْراتِ، یَا مُحْیِىَ الْأَمْواتِ، یَا مُنْزِلَ الْآیاتِ، یَا مُضَعِّفَ الْحَسَنَاتِ، یَا مَاحِىَ السَّیِّئاتِ، یَا شَدِیدَ النَّقِماتِ.

(۲۴) ای پدیدآورنده آسمان‌ها، ای برنهنده تاریکی‌ها، ای رحم کننده اشک‌های ریزان، ای درگذرنده از لغزش‌ها، ای پوشنده زشتی‌ها، ای زندگی‌بخش مردگان، ای فرود آورنده آیات، ای دوچندان کننده خوبی‌ها، ای ناپدیدکننده بدی‌ها، ای سخت شکنجه.

﴿ ۲۵ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مُصَوِّرُ، یَا مُقَدِّرُ، یَا مُدَبِّرُ، یَا مُطَهِّرُ، یَا مُنَوِّرُ، یَا مُیَسِّرُ، یَا مُبَشِّرُ، یَا مُنْذِرُ، یَا مُقَدِّمُ، یَا مُؤَخِّرُ.

(۲۵) خدایا! از تو درخواست می‌کنم به نامت ای صورتگر، ای سنجیده کار، ای گرداننده، ای پاک کننده، ای روشنی‌بخش، ای آسان‌کننده، ای مژده‌ ده، ای بیم‌ ده، ای پیش‌آور، ای پس‌آور.

﴿ ۲۶ ﴾ یَا رَبَّ الْبَیْتِ الْحَرامِ، یَا رَبَّ الشَّهْرِ الْحَرامِ، یَا رَبَّ الْبَلَدِ الْحَرامِ، یَا رَبَّ الرُّکْنِ وَالْمَقامِ، یَا رَبَّ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ، یَا رَبَّ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ، یَا رَبَّ الْحِلِّ وَالْحَرامِ، یَا رَبَّ النُّورِ وَالظَّلامِ، یَا رَبَّ التَّحِیَّةِ وَالسَّلامِ، یَا رَبَّ الْقُدْرَةِ فِى الْأَنامِ.

(۲۶) ای پروردگار خانه محترم، ای پروردگار ماه محترم، ای پروردگار کشور محترم، ای پروردگار رکن و مقام، ای پروردگار مشعرالحرام، ای پروردگار مسجد الحرام، ای پروردگار زمان بیرون آمدن از احرام و وقت احرام بستن، ای پروردگار روشنی و تاریکی، ای پروردگار درود و سلام، ای پروردگار نیرو در مردم.

﴿ ۲۷ ﴾ یَا أَحْکَمَ الْحاکِمِینَ، یَا أَعْدَلَ الْعادِلِینَ، یَا أَصْدَقَ الصَّادِقِینَ، یَا أَطْهَرَ الطَّاهِرِینَ، یَا أَحْسَنَ الْخالِقِینَ، یَا أَسْرَعَ الْحاسِبِینَ، یَا أَسْمَعَ السَّامِعِینَ، یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ، یَا أَشْفَعَ الشَّافِعِینَ، یَا أَکْرَمَ الْأَکْرَمِینَ.

(٢٧) ای داورترین داوران، ای دادگرترین دادگران، ای راست‌گوترین راست‌گویان، ای پاکترین پاکان، ای بهترین آفرینندگان، ای چابک‌ترین حسابگران، ای شنواترین شنوندگان، ای بیناترین بینندگان، ای یاورترین یاوران، ای گرامی‌ترین گرامیان.

﴿ ۲۸ ﴾ یَا عِمادَ مَنْ لَاعِمادَ لَهُ، یَا سَنَدَ مَنْ لَاسَنَدَ لَهُ، یَا ذُخْرَ مَنْ لَا ذُخْرَ لَهُ، یَا حِرْزَ مَنْ لَاحِرْزَ لَهُ، یَا غِیاثَ مَنْ لَاغِیاثَ لَهُ، یَا فَخْرَ مَنْ لَافَخْرَ لَهُ، یَا عِزَّ مَنْ لَاعِزَّ لَهُ، یَا مُعِینَ مَنْ لَامُعِینَ لَهُ، یَا أَنِیسَ مَنْ لَاأَنِیسَ لَهُ، یَا أَمانَ مَنْ لَاأَمانَ لَهُ.

(٢٨) ای تکیه‌گاه آن‌که تکیه‌گاه ندارد، ای پشتیبان آن‌که پشتیبان ندارد، ای اندوخته آن‌که اندوخته‌ای ندارد، ای پناه آن‌که پناهی ندارد، ای فریادرس آن‌که فریادرسی ندارد، ای افتخار آن‌که افتخاری ندارد، ای توانمندی آن‌که توان ندارد، ای مدد رسان آن‌که یاوری ندارد، ای همدم آن‌که همدمی ندارد، ای ایمنی‌بخش آن‌که ایمنی ندارد.

﴿ ۲۹ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا عَاصِمُ، یَا قائِمُ، یَا دائِمُ، یَا راحِمُ، یَا سالِمُ، یَا حاکِمُ، یَا عالِمُ، یَا قاسِمُ، یَا قابِضُ، یَا باسِطُ.

(٢٩) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای نگهدار، ای پایدار، ای پاینده، ای مهرورز، ای سلامتی بخش، ای داور، ای دانا، ای بخش‌کننده، ای بازگیر، ای فراخی بخش.

﴿ ۳۰ ﴾ یَا عاصِمَ مَنِ اسْتَعْصَمَهُ، یَا راحِمَ مَنِ اسْتَرْحَمَهُ، یَا غافِرَ مَنِ اسْتَغْفَرَهُ، یَا ناصِرَ مَنِ اسْتَنْصَرَهُ، یَا حافِظَ مَنِ اسْتَحْفَظَهُ، یَا مُکْرِمَ مَنِ اسْتَکْرَمَهُ، یَا مُرْشِدَ مَنِ اسْتَرْشَدَهُ، یَا صَرِیخَ مَنِ اسْتَصْرَخَهُ، یَا مُعِینَ مَنِ اسْتَعانَهُ، یَا مُغِیثَ مَنِ اسْتَغاثَهُ.

(٣٠) ای نگهدار آن‌که از او نگهداری خواهد، ای مهربان بر آن‌که از او مهر جوید، ای آمرزنده آن‌که از او آمرزش خواهد، ای یاور آن‌که از او یاری طلبد، ای حافظ آن‌که از او حفاظت خواهد، ای نیکی کننده آن‌که از او نیکی خواهد، ای راهنمای آن‌که از او راهنمایی جوید، ای دادرس آن‌که از او دادرسی خواهد، ای مددیار آن‌که از او مدد جوید، ای فریادرس آن‌که از او فریادرسی خواهد.

﴿ ۳۱ ﴾ یَا عَزِیزاً لَایُضامُ، یَا لَطِیفاً لَایُرامُ، یَا قَیُّوماً لَایَنامُ، یَا دائِماً لَا یَفُوتُ، یَا حَیّاً لَایَمُوتُ، یَا مَلِکاً لَایَزُولُ، یَا باقِیاً لَایَفْنىٰ، یَا عالِماً لَا یَجْهَلُ، یَا صَمَداً لَایُطْعَمُ، یَا قَوِیّاً لَایَضْعُفُ.

(٣١) ای عزیزی که خوار نگردد، ای لطیفی که دست‌اندازی نشود، ای پایداری که خواب او را درنیابد، ای پاینده‌ای که فنا نپذیرد، ای زنده‌ای که نمی‌میرد، ای پادشاهی که از بین نمی‌رود، ای دائم و همیشگی که فانی نمی‌شود، ای دانایی که نادانی ندارد، ای بی‌نیازی که خوراک نخواهد، ای توانایی که ناتوان نمی‌گردد.

﴿ ۳۲ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا أَحَدُ، یَا واحِدُ، یَا شاهِدُ، یَا ماجِدُ، یَا حامِدُ، یَا راشِدُ، یَا باعِثُ، یَا وارِثُ، یَا ضارُّ، یَا نافِعُ.

(٣٢) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای یکتا، ای یگانه، ای گواه، ای بزرگوار، ای ستایش کننده، ای راهنما، ای برانگیزنده، ای میراث برنده، ای زیان‌رسان، ای سودبخش.

﴿ ۳۳ ﴾ یَا أَعْظَمَ مِنْ کُلِّ عَظِیمٍ، یَا أَکْرَمَ مِنْ کُلِّ کَرِیمٍ، یَا أَرْحَمَ مِنْ کُلِّ رَحِیمٍ، یَا أَعْلَمَ مِنْ کُلِّ عَلِیمٍ، یَا أَحْکَمَ مِنْ کُلِّ حَکِیمٍ، یَا أَقْدَمَ مِنْ کُلِّ قَدِیمٍ، یَا أَکْبَرَ مِنْ کُلِّ کَبِیرٍ، یَا أَ لْطَفَ مِنْ کُلِّ لَطِیفٍ، یَا أَجَلَّ مِن کُلِّ جَلِیلٍ، یَا أَعَزَّ مِنْ کُلِّ عَزِیزٍ.

(٣٣) ای بزرگ‌تر از هر بزرگ، ای مهمان‌نوازتر از هر مهمان‌نواز، ای مهربان‌تر از هر مهربان، ای داناتر از هر دانا، ای فرزانه‌تر از هر فرزانه، ای دیرینه‌تر از هر دیرینه، ای بزرگ‌تر از هر بزرگ، ای مهربانی‌ات از هر مهربان مهربان‌تر، ای باشکوه‌تر از هر باشکوه، ای توانمند از هر توانمند.

﴿ ۳۴ ﴾ یَا کَرِیمَ الصَّفْحِ، یَا عَظِیمَ الْمَنِّ، یَا کَثِیرَ الْخَیْرِ، یَا قَدِیمَ الْفَضْلِ، یَا دائِمَ اللُّطْفِ، یَا لَطِیفَ الصُّنْعِ، یَا مُنَفِّسَ الْکَرْبِ، یَا کاشِفَ الضُّرِّ، یَا مالِکَ الْمُلْکِ، یَا قاضِىَ الْحَقِّ.

(۳۴) ای گذشتت کریمانه، ای نعمتت بزرگ، ای خیرت بسیار، ای فضلت دیرینه، ای مهربانی‌ات همیشگی، ای ساخته‌هایت دقیق، ای گره‌گشای گرفتاری، ای برطرف کننده زیان، ای پادشاه هستی، ای داور راست و درست.

﴿ ۳۵ ﴾ یَا مَنْ هُوَ فِى عَهْدِهِ وَفِیٌّ، یَا مَنْ هُوَ فِی وَفائِهِ قَوِیٌّ، یَا مَنْ هُوَ فِی قُوَّتِهِ عَلِیٌّ، یَا مَنْ هُوَ فِى عُلُوِّهِ قَرِیبٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى قُرْبِهِ لَطِیفٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى لُطْفِهِ شَرِیفٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى شَرَفِهِ عَزِیزٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى عِزِّهِ عَظِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى عَظَمَتِهِ مَجِیدٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى مَجْدِهِ حَمِیدٌ.

(۳۵) ای آن‌که در پیمانش وفادار است، ای آن‌که در وفاداری‌اش نیرومند است، ای آن‌که در قدرتش والاست، ای آن‌که در والایی‌اش نزدیک است، ای آن‌که در نزدیکی‌اش با مهربانی است، ای آن‌که در مهربانی‌اش برجسته است، ای آن‌که در برجستگی‌اش با توانمند است، ای آن‌که در قدرتمندی‌اش بزرگ است، ای آن‌که در بزرگی‌اش شکوهمند است، ای آن‌که در شکوهش ستوده است.

﴿ ۳۶ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا کافِى، یَا شافِى، یَا وافِى، یَا مُعافِى، یَا هادِى، یَا داعِى، یَا قاضِى، یَا راضِى، یَا عالِى، یَا باقِى.

(۳۶) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای کفایت‌کننده، ای درمان‌بخش، ای وفادار، ای تندرستی‌ دهنده، ای راهنما، ای به دعوت کننده، ای داور، ای خشنود، ای بلندمرتبه، ای ماندگار.

﴿ ۳۷ ﴾ یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ خاضِعٌ لَهُ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ خاشِعٌ لَهُ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ کائِنٌ لَهُ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ مَوْجُودٌ بِهِ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ مُنِیبٌ إِلَیْهِ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ خائِفٌ مِنْهُ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ قائِمٌ بِهِ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ صائِرٌ إِلَیْهِ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ، یَا مَنْ کُلُّ شَىْءٍ هالِکٌ إِلّا وَجْهَهُ.

(٣٧) ای آن‌که هر چیز برایش فروتن است، ای آن‌که هر چیز برای او خوار است، ای آن‌که هستی هر چیز از او است، ای آن‌که هر چیز به او پدیدار است، ای آن‌که هر چیز به‌سوی او بازگشت می‌کند، ای آن‌که هر چیز از او ترسان است، ای آن‌که هر چیز به او برپاست، ای آن‌که هر چیز به‌سوی او دگرگون می‌شود، ای آن‌که هر چیز همراه با ستایش او تسبیح‌گو است، ای آن‌که هر چیز جز ذاتش نابود است.

﴿ ۳۸ ﴾ یَا مَنْ لَامَفَرَّ إِلّا إِلَیْهِ، یَا مَنْ لَامَفْزَعَ إِلّا إِلَیْهِ، یَا مَنْ لَامَقْصَدَ إِلّا إِلَیْهِ، یَا مَنْ لَامَنْجٰا مِنْهُ إِلّا إِلَیْهِ، یَا مَنْ لَایُرْغَبُ إِلّا إِلَیْهِ، یَا مَنْ لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلّا بِهِ، یَا مَنْ لَایُسْتَعانُ إِلّا بِهِ، یَا مَنْ لَایُتَوَکَّلُ إِلّا عَلَیْهِ، یَا مَنْ لَایُرْجىٰ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایُعْبَدُ إِلّا هُوَ.

(٣٨) ای آن‌که گریزگاهی نیست جز به سویش، ای آن‌که پناهی جز به سوی او نیست، ای آن‌که مقصدی جز به‌ جانب او نیست، ای آن‌که از خشمش رهایی نیست جز به پناه به سویش، ای آن‌که جز به‌سوی او شوقی نیست، ای آن‌که جنبش و نیرویی نیست جز به او، ای آن‌که جز از او مدد نجویند، ای آن‌که جز بر او توکّل نشود، ای آن‌که جز به او امیدی نیست، ای آن‌که جز او پرستیده نشود.

﴿ ۳۹ ﴾ یَا خَیْرَ الْمَرْهُوبِینَ، یَا خَیْرَ الْمَرْغُوبِینَ، یَا خَیْرَ الْمَطْلُوبِینَ، یَا خَیْرَ الْمَسْؤُولِینَ، یَا خَیْرَ الْمَقْصُودِینَ، یَا خَیْرَ الْمَذْکُورِینَ، یَا خَیْرَ الْمَشْکُورِینَ، یَا خَیْرَ الْمَحْبُوبِینَ، یَا خَیْرَ الْمَدْعُوِّینَ، یَا خَیْرَ الْمُسْتَأْنِسِینَ.

(٣٩) ای بهترین هراس‌انگیزان، ای بهترین شوق آفرینان، ای بهترین جویا شدگان، ای بهترین پاسخ دهندگان، ای بهترین قصد شدگان، ای بهترین یاد شدگان، ای بهترین ستودگان، ای بهترین محبوبان، ای بهترین خوانده شده، ای بهترین همدمان.

﴿ ۴۰ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا غافِرُ، یَا ساتِرُ، یَا قادِرُ، یَا قاهِرُ، یَا فاطِرُ، یَا کاسِرُ، یَا جابِرُ، یَا ذاکِرُ، یَا ناظِرُ، یَا ناصِرُ.

(۴۰) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای آمرزنده، ای پرده‌پوش، ای توانا، ای چیره، ای آفریننده‌ای شکننده، ای شکسته‌بند، ای یادآور، ای بینا، ای یاور.

﴿ ۴۱ ﴾ یَا مَنْ خَلَقَ فَسَوَّىٰ، یَا مَنْ قَدَّرَ فَهَدىٰ، یَا مَنْ یَکْشِفُ الْبَلْوىٰ، یَا مَنْ یَسْمَعُ النَّجْوىٰ، یَا مَنْ یُنْقِذُ الْغَرْقىٰ، یَا مَنْ یُنْجِى الْهَلْکىٰ، یَا مَنْ یَشْفِى الْمَرْضىٰ، یَا مَنْ أَضْحَکَ وَأَبْکىٰ، یَا مَنْ أَماتَ وَأَحْیىٰ، یَا مَنْ خَلَقَ الزَّوْجَیْنِ الذَّکَرَ وَالْأُنْثىٰ.

(۴۱) ای آن‌که آفرید پس متناسب نمود، ای آن‌که اندازه نهاد پس رهنمون شد، ای آن‌که بلا را برطرف کند، ای آن‌که زمزمه نهان را بشنود، ای آن‌که غرق‌شدگان را برهاند، ای آن‌که از نابودی رهایی بخشد، ای آن‌که بیماران را درمان کند، ای آن‌که خنداند و گریاند، ای آن‌که می‌میراند و زنده می‌کند، ای آن‌که دو گونه مرد و زن آفرید.

﴿ ۴۲ ﴾ یَا مَنْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ سَبِیلُهُ، یَا مَنْ فِى الْآفاقِ آیاتُهُ، یَا مَنْ فِى الْآیاتِ بُرْهانُهُ، یَا مَنْ فِى الْمَماتِ قُدْرَتُهُ، یَا مَنْ فِى الْقُبُورِ عِبْرَتُهُ، یَا مَنْ فِى الْقِیامَةِ مُلْکُهُ، یَا مَنْ فِى الْحِسابِ هَیْبَتُهُ، یَا مَنْ فِى الْمِیزانِ قَضاؤُهُ، یَا مَنْ فِى الْجَنَّةِ ثَوابُهُ، یَا مَنْ فِى النَّارِ عِقابُهُ.

(۴۲) ای آن‌که در خشکی و دریا راه اوست، ای آن‌که در کرانه‌های هستی نشانه‌های اوست، ای آن‌که در نشانه‌هایش برهان روشن اوست، ای آن‌که در مرگ آفریدگان قدرت‌نمایی اوست، ای آن‌که در قبرها پندآموزی اوست، ای آن‌که در رستاخیز فرمانروایی بی‌حدّ اوست، ای آن‌که در حسابرسی اعمال حرمت و ارجمندی اوست، ای آن‌که در سنجش کردارها داوری اوست، ای آن‌که در بهشت پاداش اوست، ای آن‌که در دوزخ کیفر اوست.

﴿ ۴۳ ﴾ یَا مَنْ إِلَیْهِ یَهْرَبُ الْخائِفُونَ، یَا مَنْ إِلَیْهِ یَفْزَعُ الْمُذْنِبُونَ، یَا مَنْ إِلَیْهِ یَقْصِدُ الْمُنِیبُونَ، یَا مَنْ إِلَیْهِ یَرْغَبُ الزَّاهِدُونَ، یَا مَنْ إِلَیْهِ یَلْجَأُ الْمُتَحَیِّرُونَ، یَا مَنْ بِهِ یَسْتَأْنِسُ الْمُرِیدُونَ، یَا مَنْ بِهِ یَفْتَخِرُ الْمُحِبُّونَ، یَا مَنْ فِى عَفْوِهِ یَطْمَعُ الْخاطِئُونَ، یَا مَنْ إِلَیْهِ یَسْکُنُ الْمُوقِنُونَ، یَا مَنْ عَلَیْهِ یَتَوَکَّلُ الْمُتَوَکِّلُونَ.

(۴۳) ای آن‌که هراسندگان به درگاه او گریزند، ای آن‌که گنه‌کاران به‌سوی او پناه برند، ای آن‌که پشیمانان آهنگ او کنند، ای آن‌که پارسایان به او میل نمایند، ای آن‌که سرگشتگان به او پناه برند، ای آن‌که ارادتمندان به او انس گیرند، ای آن‌که شیفتگان به او افتخار کنند، ای آن‌که خطاکاران در عفوش طمع ورزند، ای آن‌که یقین‌یافتگان به‌سوی او آرام گیرند، ای آن‌که توکل‌کنندگان بر او توکل کنند.

﴿ ۴۴ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا حَبِیبُ، یَا طَبِیبُ، یَا قَرِیبُ، یَا رَقِیبُ، یَا حَسِیبُ، یَا مُهِیبُ، یَا مُثِیبُ، یَا مُجِیبُ، یَا خَبِیرُ، یَا بَصِیرُ.

(۴۴) خدایا! از تو درخواست می‌کنم به نامت ای دوست‌داشتنی، ای پزشک، ای نزدیک، ای دیده‌بان، ای حسابرس، ای هراس‌انگیز، ای پاداش‌ده، ای اجابت‌کننده، ای آگاه، ای بینا.

﴿ ۴۵ ﴾ یَا أَقْرَبَ مِنْ کُلِّ قَرِیبٍ، یَا أَحَبَّ مِنْ کُلِّ حَبِیبٍ، یَا أَبْصَرَ مِنْ کُلِّ بَصِیرٍ، یَا أَخْبَرَ مِنْ کُلِّ خَبِیرٍ، یَا أَشْرَفَ مِنْ کُلِّ شَرِیفٍ، یَا أَرْفَعَ مِنْ کُلِّ رَفِیعٍ، یَا أَقْوىٰ مِنْ کُلِّ قَوِیٍّ، یَا أَغْنىٰ مِنْ کُلِّ غَنِیٍّ، یَا أَجْوَدَ مِنْ کُلِّ جَوادٍ، یَا أَرْأَفَ مِنْ کُلِّ رَؤُوفٍ.

(۴۵) ای نزدیک‌تر از هر نزدیک، ای محبوب‌تر از هر محبوب، ای بیناتر از هر بینا، ای آگاه‌تر از هر آگاه، ای برجسته‌تر از هر برجسته، ای برتر از هر بلند، ای تواناتر از هر توانا، ای توانگرتر از هر توانگر، ای بخشنده‌تر از هر بخشنده، ای مهربان‌تر از هر مهربان.

﴿ ۴۶ ﴾ یَا غالِباً غَیْرَ مَغْلُوبٍ، یَا صانِعاً غَیْرَ مَصْنُوعٍ، یَا خالِقاً غَیْرَ مَخْلُوقٍ، یَا مالِکاً غَیْرَ مَمْلُوکٍ، یَا قاهِراً غَیْرَ مَقْهُورٍ، یَا رافِعاً غَیْرَ مَرْفُوعٍ، یَا حافِظاً غَیْرَ مَحْفُوظٍ، یَا ناصِراً غَیْرَ مَنْصُورٍ، یَا شاهِداً غَیْرَ غائِبٍ، یَا قَرِیباً غَیْرَ بَعِیدٍ.

(۴۶) ای چیره شکست‌ناپذیر، ای سازنده ناساخته، ای آفریننده نا آفریده، ای مالک نامملوک، ای چیره چیره‌گی‌ناپذیر، ای بلندی بخش بلندی ناپذیر، ای نگهدار بی‌نگهدار، ای یاری‌کننده‌ی یاری نشده، ای گواه همیشه حاضر، ای نزدیک دوری ناپذیر.

﴿ ۴۷ ﴾ یَا نُورَ النُّورِ، یَا مُنَوِّرَ النُّورِ، یَا خالِقَ النُّورِ، یَا مُدَبِّرَ النُّورِ، یَا مُقَدِّرَ النُّورِ، یَا نُورَ کُلِّ نُورٍ، یَا نُوراً قَبْلَ کُلِّ نُورٍ، یَا نُوراً بَعْدَ کُلِّ نُورٍ، یَا نُوراً فَوْقَ کُلِّ نُورٍ، یَا نُوراً لَیْسَ کَمِثْلِهِ نُورٌ.

(۴۷) ای روشنی نور، ای روشنی‌بخش نور، ای آفریننده نور، ای گرداننده نور، ای به‌اندازه کننده نور، ای روشنی هر نور، ای روشنایی پیش از هر نور، ای روشنایی پس از هر نور، ای روشنایی بر فراز هر نور، ای نوری که همانندش نوری نیست.

﴿ ۴۸ ﴾ یَا مَنْ عَطَاؤُهُ شَرِیفٌ، یَا مَنْ فِعْلُهُ لَطِیفٌ، یَا مَنْ لُطْفُهُ مُقِیمٌ، یَا مَنْ إِحْسانُهُ قَدِیمٌ، یَا مَنْ قَوْلُهُ حَقٌّ، یَا مَنْ وَعْدُهُ صِدْقٌ، یَا مَنْ عَفْوُهُ فَضْلٌ، یَا مَنْ عَذابُهُ عَدْلٌ، یَا مَنْ ذِکْرُهُ حُلْوٌ، یَا مَنْ فَضْلُهُ عَمِیمٌ.

(۴۸) ای آن‌که عطایش برجسته است، ای آن‌که کارش مهربانی است، ای آن‌که مدارایش پایدار است، ای آن‌که نیکی‌اش دیرینه است، ای آن‌که سخنش حق است، ای آن‌که وعده‌اش راست است، ای آن‌که گذشتش فراتر از شایستگی است، ای آن‌که کیفرش عدالت است، ای آن‌که یادش شیرین است، ای آن‌که عطایش همگانی است.

﴿ ۴۹ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مُسَهِّلُ، یَا مُفَصِّلُ، یَا مُبَدِّلُ، یَا مُذَلِّلُ، یَا مُنَزِّلُ، یَا مُنَوِّلُ، یَا مُفْضِلُ، یَا مُجْزِلُ، یَا مُمْهِلُ، یَا مُجْمِلُ.

(۴۹) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای آسان‌ساز، ای جدایی بخش، ای دگرگون ساز، ای هموار کننده، ای فرود آور، ای عطابخش، ای فزون ده، ای بسیار بخش، ای فرصت ده، ای زیبایی‌آفرین.

﴿ ۵۰ ﴾ یَا مَنْ یَرىٰ وَلَا یُرىٰ، یَا مَنْ یَخْلُقُ وَلَا یُخْلَقُ، یَا مَنْ یَهْدِى وَلَا یُهْدىٰ، یَا مَنْ یُحْیِى وَلَا یُحْیىٰ، یَا مَنْ یَسْأَلُ وَلَا یُسْأَلُ، یَا مَنْ یُطْعِمُ وَلَا یُطْعَمُ، یَا مَنْ یُجِیرُ وَلَا یُجارُ عَلَیْهِ، یَا مَنْ یَقْضِى وَلَا یُقْضىٰ عَلَیْهِ، یَا مَنْ یَحْکُمُ وَلَا یُحْکَمُ عَلَیْهِ، یَا مَنْ لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ وَلَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ.

(۵۰) ای آن‌که بیند و دیده نشود، ای آن‌که بیافریند و آفریده نشود، ای آن‌که راهنمایی کند و راهنمایی نشود، ای آن‌که زنده کند و زنده‌اش نکنند، ای آن‌که پرسد و پرسیده نشود، ای آن‌که خوراند و خورانده نشود، ای آن‌که پناه دهد و پناه نجوید، ای آن‌که داوری کند و بر او داوری نشود، ای آن‌که فرمان دهد و فرمانش ندهند، ای آن‌که نزاده و زاده نشده و برای او همتایی نبوده است.

﴿ ۵۱ ﴾ یَا نِعْمَ الْحَسِیبُ، یَا نِعْمَ الطَّبِیبُ، یَا نِعْمَ الرَّقِیبُ، یَا نِعْمَ الْقَرِیبُ، یَا نِعْمَ الْمُجِیبُ، یَا نِعْمَ الْحَبِیبُ، یَانِعْمَ الْکَفِیلُ، یَانِعْمَ الْوَکِیلُ، یَانِعْمَ الْمَوْلىٰ، یَا نِعْمَ النَّصِیرُ.

 

(۵۱) ای که نیکو حسابگری، ای که نیکو پزشکی، ای که نیکو همراهی، ای که نیکو نزدیکی، ای که نیکو پاسخ‌دهی، ای که نیکو محبوبی، ای که نیکو ضامنی، ای که نیکو کارگزاری، ای که نیکو مولایی، ای که نیکو یاوری.

﴿ ۵۲ ﴾ یَا سُرُورَ الْعارِفِینَ، یَا مُنَى الْمُحِبِّینَ، یَا أَنِیسَ الْمُرِیدِینَ، یَا حَبِیبَ التَّوَّابِینَ، یَا رازِقَ الْمُقِلِّینَ، یَا رَجاءَ الْمُذْنِبِینَ، یَا قُرَّةَ عَیْنِ الْعابِدِینَ، یَا مُنَفِّساً عَنِ الْمَکْرُوبِینَ، یَا مُفَرِّجاً عَنِ الْمَغْمُومِینَ، یَا إِلٰهَ الْأَوَّلِینَ وَالْآخِرِینَ.

(۵۲) ای شادی عارفان، ای آرزوی شیفتگان، ای همدم مریدان، ای محبوب توبه‌کاران، ای روزی دهنده بی‌نوایان، ای امید گنه‌کاران، ای نور چشم عبادت‌کنندگان، ای گشاینده اندوه دلگیران، ای دفع‌کننده غم غم‌زدگان، ای معبود گذشتگان و آیندگان.

﴿ ۵۳ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا رَبَّنا، یَا إِلٰهَنا، یَا سَیِّدَنا، یَا مَوْلانا، یَا ناصِرَنا، یَا حافِظَنا، یَا دَلِیلَنا، یَا مُعِینَنا، یَا حَبِیبَنا، یَا طَبِیبَنا.

(۵۳) خدایا! من از تو می‌خواهم به نامت ای پروردگار ما، ای معبود ما، ای سرور ما، ای مولای ما، ای یاور ما، ای نگهدار ما، ای راهنمای ما، ای مدد رسان ما، ای محبوب ما، ای پزشک ما.

﴿ ۵۴ ﴾ یَا رَبَّ النَّبِیِّینَ وَ الْأَبْرارِ، یَا رَبَّ الصِّدِّیقِینَ وَالْأَخْیارِ، یَا رَبَّ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ، یَا رَبَّ الصِّغارِ وَالْکِبارِ، یَا رَبَّ الْحُبُوبِ وَالثِّمارِ، یَا رَبَّ الْأَ نْهارِ وَالْأَشْجارِ، یَا رَبَّ الصَّحارِى وَالْقِفارِ، یَا رَبَّ الْبَرارِى وَالْبِحارِ، یَا رَبَّ اللَّیْلِ وَالنَّهارِ، یَا رَبَّ الْأَعْلانِ وَالْأَسْرارِ.

(۵۴) ای پروردگار پیامبران و نیکان، ای پروردگار صدّیقان و خوبان، ای پروردگار بهشت و دوزخ، ای پروردگار خردسالان و بزرگ‌سالان، ای پروردگار دانه‌ها و میوه‌ها، ای پروردگار نهرها و درختان، ای پروردگار دشت‌ها و بیشه‌ها، ای پروردگار خشکی‌ها و دریاها، ای پروردگار شب و روز، ای پروردگار آشکارها و نهان‌ها.

﴿ ۵۵ ﴾ یَا مَنْ نَفَذَ فِى کُلِّ شَىْءٍ أَمْرُهُ، یَا مَنْ لَحِقَ بِکُلِّ شَىْءٍ عِلْمُهُ، یَا مَنْ بَلَغَتْ إِلىٰ کُلِّ شَىْءٍ قُدْرَتُهُ، یَا مَنْ لَاتُحْصِى الْعِبادُ نِعَمَهُ، یَا مَنْ لَا تَبْلُغُ الْخَلائِقُ شُکْرَهُ، یَا مَنْ لَاتُدْرِکُ الْأَفْهامُ جَلالَهُ، یَا مَنْ لَاتَنالُ الْأَوْهامُ کُنْهَهُ، یَا مَنِ الْعَظَمَةُ وَالْکِبْرِیَاءُ رِداؤُهُ، یَا مَنْ لَاتَرُدُّ الْعِبادُ قَضاءَهُ، یَا مَنْ لَا مُلْکَ إِلّا مُلْکُهُ، یَا مَنْ لَاعَطاءَ إِلّا عَطاؤُهُ.

(۵۵) ای آن‌که فرمانش در هر چیز کاری و ثمربخش است، ای آن‌که دانشش به هر چیز رسیده، ای آن‌که قدرتش به همه چیز رسیده، ای آن‌که بندگان از شمردن نعمت‌هایش ناتوان‌اند، ای آن‌که آفریدگان به سپاسش نرسند، ای آن‌که شعورها و هوش‌ها بزرگی‌اش را درنیابند، ای آن‌که پندارها به ژرفای هستی‌اش نرسند، ای آن‌که بزرگی و بزرگ‌منشی ‌پوشش اوست، ای که بندگان توان برگرداندن حکمش را ندارند، ای آن‌که فرمانروایی جز فرمانروایی او نیست، ای آن‌که عطایی جز عطای او نیست.

﴿ ۵۶ ﴾ یَا مَنْ لَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلىٰ، یَا مَنْ لَهُ الصِّفاتُ الْعُلْیا، یَا مَنْ لَهُ الْآخِرَةُ وَالْأُولىٰ، یَا مَنْ لَهُ جَنَّةُ الْمَأْوىٰ، یَا مَنْ لَهُ الْآیاتُ الْکُبْرىٰ، یَا مَنْ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنىٰ، یَا مَنْ لَهُ الْحُکْمُ وَالْقَضاءُ، یَا مَنْ لَهُ الْهَواءُ وَالْفَضاءُ، یَا مَنْ لَهُ الْعَرْشُ وَالثَّرىٰ، یَا مَنْ لَهُ السَّمَاوَاتُ الْعُلىٰ.

(۵۶) ای آن‌که نمونه برتر برای اوست، ای آن‌که صفات برتر برای اوست، ای آن‌که سرانجام و سرآغاز برای اوست، ای آن‌که بهشت آسایش برای اوست، ای آن‌که نشانه‌های بزرگ‌تر برای اوست، ای آن‌که نام‌های نیکوتر ویژه اوست، ای آن‌که فرمان و داوری برای اوست، ای آن‌که هوا و فضا از حضرت اوست، ای آن‌که عرش و فرش برای اوست، ای آن‌که آسمان‌های برافراشته برای اوست.

﴿ ۵۷ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا عَفُوُّ، یَا غَفُورُ، یَا صَبُورُ، یَا شَکُورُ، یَا رَؤُوفُ، یَا عَطُوفُ، یَا مَسْؤُولُ، یَا وَدُودُ، یَا سُبُّوحُ، یَا قُدُّوسُ.

(۵۷) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای درگذرنده، ای آمرزنده، ای شکیبا، ای پاداش‌دهنده بسیار بر عمل اندک، ای مهربان، ای مهرورز، ای درخواست‌شده، ای دوست، ای پاک، ای منزّه.

﴿ ۵۸ ﴾ یَا مَنْ فِى السَّماءِ عَظَمَتُهُ، یَا مَنْ فِى الْأَرْضِ آیاتُهُ، یَا مَنْ فِى کُلِّ شَىْءٍ دَلائِلُهُ، یَا مَنْ فِى الْبِحارِ عَجائِبُهُ، یَا مَنْ فِى الْجِبالِ خَزائِنُهُ، یَا مَنْ یَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ، یَا مَنْ إِلَیْهِ یَرْجِعُ الْأَمْرُ کُلُّهُ، یَا مَنْ أَظْهَرَ فِى کُلِّ شَىْءٍ لُطْفَهُ، یَا مَنْ أَحْسَنَ کُلَّ شَىْءٍ خَلْقَهُ، یَا مَنْ تَصَرَّفَ فِى الْخَلائِقِ قُدْرَتُهُ.

(۵۸) ای آن‌که بزرگی‌اش در آسمان است، ای آن‌که نشانه‌هایش در زمین است، ای آن‌که دلایلش در هر چیز است، ای آن‌که شگفتی‌هایش در دریاست، ای آن‌که گنجینه‌هایش در کوه‌هاست، ای آن‌که آفرینش را آغاز کند سپس بازش گرداند، ای آن‌که همه امور به‌سوی او بازگردد، ای آن‌که مهربانی‌اش را در هر چیز نمایان ساخته، ای آن‌که آفرینش هر چیز را نیکو انجام داده، ای آن‌که توانش در آفریدگان کارگر افتاده است.

﴿ ۵۹ ﴾ یَا حَبِیبَ مَنْ لَاحَبِیبَ لَهُ، یَا طَبِیبَ مَنْ لَاطَبِیبَ لَهُ، یَا مُجِیبَ مَنْ لَامُجِیبَ لَهُ، یَا شَفِیقَ مَنْ لَاشَفِیقَ لَهُ، یَا رَفِیقَ مَنْ لَارَفِیقَ لَهُ، یَا مُغِیثَ مَنْ لَامُغِیثَ لَهُ، یَا دَلِیلَ مَنْ لَادَلِیلَ لَهُ، یَا أَنِیسَ مَنْ لَاأَنِیسَ لَهُ، یَا راحِمَ مَنْ لَاراحِمَ لَهُ، یَا صاحِبَ مَنْ لَاصاحِبَ لَهُ.

(۵۹) ای دوست آن‌که دوستی ندارد، ای پزشک آن‌که پزشکی ندارد، ای پاسخگوی آن‌که پاسخگویی ندارد، ای یار مهربان آن‌که یار مهربانی ندارد، ای همراه بی همرهان، ای فریادرس آن‌که فریادرسی ندارد، ای رهنمای آن‌که رهنمایی ندارد، ای همدم آن‌که همدمی ندارد، ای رحم‌کننده آن‌که رحم‌کننده‌ای ندارد، ای هم‌نشین آن‌که هم‌نشینی ندارد.

﴿ ۶۰ ﴾ یَا کافِىَ مَنِ اسْتَکْفاهُ، یَا هادِىَ مَنِ اسْتَهْداهُ، یَا کالِئَ مَنِ اسْتَکْلاهُ، یَا راعِىَ مَنِ اسْتَرْعاهُ، یَا شافِىَ مَنِ اسْتَشْفاهُ، یَا قاضِىَ مَنِ اسْتَقْضاهُ، یَا مُغْنِىَ مَنِ اسْتَغْناهُ، یَامُوفِىَ مَنِ اسْتَوْفاهُ، یَامُقَوِّىَ مَنِ اسْتَقْواهُ، یَاوَلِىَّ مَنِ اسْتَوْلاهُ.

(۶۰) ای کفایت کننده هرکه از او کفایت خواهد، ای راهنمای هرکه از او راهنمایی جوید، ای نگاهبان هرکه از او نگاهبانی خواهد، ای حمایت کننده هرکه از او حمایت خواهد، ای شفادهنده هرکه از او شفا طلبد، ای داور هرکه از او داوری خواهد، ای بی‌نیاز کننده هرکه از او بی‌نیازی جوید، ای وفادار به هر که از او وفا جوید، ای نیروبخش هرکه از او نیرو خواهد، ای سرپرست هرکه از او سرپرستی خواهد.

﴿ ۶۱ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا خالِقُ، یَا رازِقُ، یَا ناطِقُ، یَاصادِقُ، یَا فالِقُ، یَا فارِقُ، یَا فاتِقُ، یَا راتِقُ، یَا سابِقُ ، یَا سامِقُ.

(۶۱) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای آفریننده، ای روزی دهنده، ای گویا، ای راست‌گو، ای شکافنده، ای جدا کننده، ای گشاینده، ای پیونددهنده، ای پیشی گیرنده، ای بلند جایگاه.

﴿ ۶۲ ﴾ یَا مَنْ یُقَلِّبُ اللَّیْلَ وَالنَّهارَ، یَا مَنْ جَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالْأَنْوارَ، یَا مَنْ خَلَقَ الظِّلَّ وَالْحَرُورَ، یَا مَنْ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ، یَا مَنْ قَدَّرَ الْخَیْرَ وَالشَّرَّ، یَا مَنْ خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَیاةَ، یَا مَنْ لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ، یَا مَنْ لَمْ یَتَّخِذْ صاحِبَةً وَلَا وَلَداً، یَا مَنْ لَیْسَ لَهُ شَرِیکٌ فِى الْمُلْکِ، یَا مَنْ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَ لِیٌّ مِنَ الذُّلِّ.

(۶۲) ای آن‌که شب و روز را دگرگون سازد، ای آن‌که تاریکی‌ها و روشنایی‌ها را قرار داد، ای آن‌که سایه خنک و گرما را آفرید، ای آن‌که خورشید و ماه را به کار گرفت، ای آن‌که خیر و شر را مقدّر نمود، ای آن‌که مرگ و زندگی را آفرید، ای آن‌که خلق و امر از اوست، ای آن‌که همسر و فرزندی نگرفت، ای آن‌که در فرمانروایی شریکی برایش نیست، ای آن‌که از روی خواری سرپرستی نخواهد.

﴿ ۶۳ ﴾ یَا مَنْ یَعْلَمُ مُرادَ الْمُرِیدِینَ، یَا مَنْ یَعْلَمُ ضَمِیرَ الصَّامِتِینَ، یَا مَنْ یَسْمَعُ أَنِینَ الْواهِنِینَ، یَا مَنْ یَرىٰ بُکاءَ الْخائِفِینَ، یَا مَنْ یَمْلِکُ حَوائِجَ السَّائِلِینَ، یَا مَنْ یَقْبَلُ عُذْرَ التَّائِبِینَ، یَا مَنْ لَایُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِینَ، یَا مَنْ لَایُضِیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِینَ، یَا مَنْ لَایَبْعُدُ عَنْ قُلُوبِ الْعارِفِینَ، یَا أَجْوَدَ الْأَجْوَدِینَ.

(۶۳) ای آن‌که خواهش خواهشمندان را می‌داند، ای آن‌که از نهاد خاموشان آگاه است، ای آن‌که ناله درماندگان را می‌شنود، ای آن‌که گریه هراسیدگان را می‌بیند، ای آن‌که نیازهای نیازمندان به دست اوست، ای آن‌که بهانه توبه‌کاران را می‌پذیرد، ای آن‌که عمل تبهکاران را سر و سامان ندهد، ای آن‌که پاداش نیکوکاران را تباه نکند، ای آن‌که از دل عارفان دور نباشد، ای بخشنده‌ترین بخشندگان.

﴿ ۶۴ ﴾ یَا دائِمَ الْبَقاءِ، یَا سامِعَ الدُّعاءِ، یَا واسِعَ الْعَطاءِ، یَا غافِرَ الْخَطاءِ، یَا بَدِیعَ السَّماءِ، یَا حَسَنَ الْبَلاءِ، یَا جَمِیلَ الثَّناءِ، یَا قَدِیمَ السَّناءِ، یَا کَثِیرَ الْوَفاءِ، یَا شَرِیفَ الْجَزاءِ.

(۶۴) ای همیشه ماندگار، ای شنونده دعا، ای گسترده عطا، ای آمرزنده خطا، ای پدیدآورنده آسمان، ای نیک آزمون، ای نیکو ستایش، ای دیرینه درخشان، ای بسیار وفادار، ای برجسته پاداش.

﴿ ۶۵ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا سَتَّارُ، یَا غَفَّارُ، یَا قَهَّارُ، یَا جَبَّارُ، یَا صَبَّارُ، یَا بارُّ، یَا مُخْتارُ، یَا فَتَّاحُ، یَا نَفَّاحُ، یَا مُرْتاحُ.

(۶۵) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای پرده‌پوش، ای آمرزنده، ای چیره، ای توانا، ای بس شکیبا، ای نیک‌بخش، ای برگزیده، ای گشاینده، ای روح‌بخش، ای راحتی‌بخش.

﴿ ۶۶ ﴾ یَا مَنْ خَلَقَنِى وَسَوَّانِى، یَا مَنْ رَزَقَنِى وَرَبَّانِى، یَا مَنْ أَطْعَمَنِى وَسَقانِى، یَا مَنْ قَرَّبَنِى وَأَدْنانِى، یَا مَنْ عَصَمَنِى وَکَفانِى، یَا مَنْ حَفِظَنِى وَکَلانِى، یَا مَنْ أَعَزَّنِى وَأَغْنانِى، یَا مَنْ وَفَّقَنِى وَهَدانِى، یَا مَنْ آنَسَنِى وَآوانِى، یَا مَنْ أَماتَنِى وَأَحْیانِى.

( ۶ ۶ ) ای آن‌که مرا آفرید و بیاراست، ای آن‌که مرا روزی داد و پرورید، ای آن‌که به من خورانید و نوشانید، ای آن‌که مرا نزدیک نمود و به کنار خویش برد، ای آن‌که مرا نگاه داشت و کفایت نمود، ای آن‌که مرا حفظ کرد و حمایت کرد، ای آن‌که به من توانمندی بخشید و بی‌نیازم ساخت، ای آن‌که توفیقم داد و راهنمایی کرد، ای آن‌که همدمم شد و جایم داد، ای آن‌که مرا بمیراند و زنده کند.

﴿ ۶۷ ﴾ یَا مَنْ یُحِقُّ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ، یَا مَنْ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ، یَا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ، یَا مَنْ لَاتَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلّا بِإِذْنِهِ، یَا مَنْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِیلِهِ، یَا مَنْ لَامُعَقِّبَ لِحُکْمِهِ، یَا مَنْ لَارَادَّ لِقَضائِهِ، یَا مَنِ انْقادَ کُلُّ شَىْءٍ لِأَمْرِهِ، یَا مَنِ السَّمَاوَاتُ مَطْوِیَّاتٌ بِیَمِینِهِ، یَا مَنْ یُرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ.

(۶۷) ای آن‌که حق را با کلماتش استوار و برجا کند، ای آن‌که توبه را از بندگانش بپذیرد، ای آن‌که میان انسان و دلش قرار گیرد، ای آن‌که شفاعت جز با اجازه‌اش سود نبخشد، ای آن‌که به گمراه شدگان راهش داناتر است، ای آن‌که حکمش دگرگونی نپذیرد، ای آن‌که رأیش را بازگرداننده‌ای نیست، ای آن‌که هر چیز فرمانش را گردن نهد، ای آن‌که آسمان‌ها به دست قدرتش پیچیده گشته، ای آن‌که بادها را مژده‌دهنده رحمتش فرستد.

﴿ ۶۸ ﴾ یَا مَنْ جَعَلَ الْأَرْضَ مِهاداً، یَا مَنْ جَعَلَ الْجِبالَ أَوْتاداً، یَا مَنْ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً، یَا مَنْ جَعَلَ الْقَمَرَ نُوراً، یَا مَنْ جَعَلَ اللَّیْلَ لِباساً، یَا مَنْ جَعَلَ النَّهارَ مَعَاشاً، یَا مَنْ جَعَلَ النَّوْمَ سُباتاً، یَا مَنْ جَعَلَ السَّمَاءَ بِناءً، یَا مَنْ جَعَلَ الْأَشْیاءَ أَزْواجاً، یَا مَنْ جَعَلَ النَّارَ مِرْصاداً.

( ۶۸) ای آن‌که زمین را بستر زندگی قرار داد، ای آن‌که کوه‌ها را میخ‌های زمین نهاد، ای آن‌که خورشیدی را چراغ نوربخش کرد، ای آن‌که ماه را تابان ساخت، ای آن‌که شب را جامه آرامش گرداند، ای آن‌که روز را مایه گذران قرار داد، ای آن‌که خواب را وسیله آرامش ساخت، ای آن‌که آسمان را بنا نهاد، ای آن‌که از هر چیز گونه‌های مختلف آفرید، ای آن‌که آتش را کمینگاه قرار داد.

﴿ ۶۹ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا سَمِیعُ، یَا شَفِیعُ، یَا رَفِیعُ، یَا مَنِیعُ، یَا سَرِیعُ، یَا بَدِیعُ، یَا کَبِیرُ، یَا قَدِیرُ، یَا خَبِیرُ ، یَا مُجِیرُ.

( ۶۹) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای شنوا، ای حامی و مدافع، ای بلندپایه، ای فرازمند، ای شتابنده، ای نوآفرین، ای بزرگ، ای توانا، ای آگاه، ای پناه‌ده.

﴿ ۷۰ ﴾ یَا حَیّاً قَبْلَ کُلِّ حَیٍّ، یَا حَیّاً بَعْدَ کُلِّ حَیٍّ، یَا حَىُّ الَّذِی لَیْسَ کَمِثْلِهِ حَیٌّ، یَا حَىُّ الَّذِی لَایُشارِکُهُ حَیٌّ، یَا حَىُّ الَّذِى لَا یَحْتاجُ إِلىٰ حَیٍّ، یَا حَىُّ الَّذِی یُمِیتُ کُلَّ حَیٍّ، یَا حَىُّ الَّذِی یَرْزُقُ کُلَّ حَیٍّ، یَا حَیّاً لَمْ یَرِثِ الْحَیاةَ مِنْ حَیٍّ، یَا حَىُّ الَّذِی یُحْیِی الْمَوْتىٰ، یَا حَىُّ یَا قَیُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ.

(٧٠) ای زنده پیش از هر زنده، ای زنده پس از هر زنده، ای زنده‌ای که مانند او زنده‌ای نیست، ای زنده‌ای که هیچ زنده‌ای شریک او نیست، ای زنده‌ای که به زنده‌ای نیاز ندارد، ای زنده‌ای که همه زندگان را می‌میراند، ای زنده‌ای که به زنده‌ها روزی می‌دهد، ای زنده‌ای که زندگی را از زنده‌ای دیگر به ارث نبرده، ای زنده‌ای که مردگان را زنده می‌کند، ای زنده‌ی به خود پاینده‌ای که او را چرت و خواب درنگیرد.

﴿ ۷۱ ﴾ یَا مَنْ لَهُ ذِکْرٌ لَایُنْسىٰ، یَا مَنْ لَهُ نُورٌ لَایُطْفىٰ، یَا مَنْ لَهُ نِعَمٌ لَاتُعَدُّ، یَا مَنْ لَهُ مُلْکٌ لَایَزُولُ، یَا مَنْ لَهُ ثَنَاءٌ لَایُحْصىٰ، یَا مَنْ لَهُ جَلالٌ لَایُکَیَّفُ، یَا مَنْ لَهُ کَمالٌ لَایُدْرَکُ، یَا مَنْ لَهُ قَضاءٌ لَایُرَدُّ، یَا مَنْ لَهُ صِفاتٌ لَاتُبَدَّلُ، یَا مَنْ لَهُ نُعُوتٌ لَاتُغَیَّرُ.

(٧١) ای آن‌که یادی دارد فراموش‌نشدنی، ای آن‌که نوری دارد خاموش نشدنی، ای آن‌که عطایایی بخشیده ناشمردنی، ای آن‌که فرمانروایی‌اش نابودی ندارد، ای آن‌که ستایشش بی‌آمار است، ای آن‌که شکوهش چگونگی نپذیرد، ای آن‌که کمالی دارد درک ناشدنی، ای آن‌که داوری‌اش بازگشت ناپذیر است، ای آن‌که صفاتی دارد دگرگون ناپذیر، ای آن‌که صفاتی دارد غیر قابل تغییر.

﴿ ۷۲ ﴾ یَا رَبَّ الْعالَمِینَ، یَا مالِکَ یَوْمِ الدِّینِ، یَا غایَةَ الطَّالِبِینَ، یَا ظَهْرَ اللَّاجِینَ، یَا مُدْرِکَ الْهارِبِینَ، یَا مَنْ یُحِبُّ الصَّابِرِینَ، یَا مَنْ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ، یَا مَنْ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ، یَا مَنْ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ، یَا مَنْ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِینَ.

(٧٢) ای پروردگار جهانیان، ای مالک روز جزا، ای مقصود جویندگان، ای پشت و پناه پناهندگان، ای دریابنده فراریان، ای آن‌که شکیبایان را دوست دارد، ای آن‌که توبه‌کنندگان را دوست دارد، ای آن‌که پاکیزگان را دوست دارد، ای آن‌که نیکوکاران را دوست دارد، ای آن‌که اوست داناتر به راه‌یافتگان.

﴿ ۷۳ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا شَفِیقُ، یَا رَفِیقُ، یَا حَفِیظُ، یَا مُحِیطُ، یَا مُقِیتُ، یَا مُغِیثُ، یَا مُعِزُّ، یَا مُذِلُّ، یَا مُبْدِئُ، یَا مُعِیدُ.

(٧٣) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای مهربان، ای همراه، ای نگهدار، ای فراگیر، ای روزی‌بخش، ای فریادرس، ای توان‌بخش، ای خوار کننده، ای آغازگر، ای برگرداننده.

﴿ ۷۴ ﴾ یَا مَنْ هُوَ أَحَدٌ بِلا ضِدٍّ، یَا مَنْ هُوَ فَرْدٌ بِلا نِدٍّ، یَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَیْبٍ، یَا مَنْ هُوَ وِتْرٌ بِلا کَیْفٍ، یَا مَنْ هُوَ قاضٍ بِلا حَیْفٍ، یَا مَنْ هُوَ رَبٌّ بِلا وَزِیرٍ، یَا مَنْ هُوَ عَزِیزٌ بِلا ذُلٍّ، یَا مَنْ هُوَ غَنِیٌّ بِلا فَقْرٍ، یَا مَنْ هُوَ مَلِکٌ بِلا عَزْلٍ، یَا مَنْ هُوَ مَوْصُوفٌ بِلا شَبِیهٍ.

(۷۴ ) ای آن‌که یکتاست و حریف ندارد، ای آن‌که یگانه است و بی‌مانند، ای آن‌که بی‌نیاز و بی‌کاستی است، ای آن‌که بی‌همتا و بدون چگونگی است، ای آن‌که داوری است بدون ستم، ای آن‌که پروردگاری بی وزیر است، ای آن‌که توانمندی بی‌خواری است، ای آن‌که توانگری بی‌نیاز است، ای آن‌که پادشاهی بدون برکنار کردن است، ای آن‌که اوصافش بی‌مانند است.

﴿ ۷۵ ﴾ یَا مَنْ ذِکْرُهُ شَرَفٌ لِلذَّاکِرِینَ، یَا مَنْ شُکْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاکِرِینَ، یَا مَنْ حَمْدُهُ عِزٌّ لِلْحامِدِینَ، یَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجاةٌ لِلْمُطِیعِینَ، یَا مَنْ بابُهُ مَفْتُوحٌ لِلطَّالِبِینَ، یَا مَنْ سَبِیلُهُ واضِحٌ لِلْمُنِیبِینَ، یَا مَنْ آیاتُهُ بُرْهانٌ لِلنَّاظِرِینَ، یَا مَنْ کِتابُهُ تَذْکِرَةٌ لِلْمُتَّقِینَ، یَا مَنْ رِزْقُهُ عُمُومٌ لِلطَّائِعِینَ وَالْعاصِینَ، یَا مَنْ رَحْمَتُهُ قَرِیبٌ مِنَ الْمُحْسِنِینَ.

(۷۵) ای آن‌که ذکرش برای ذاکران شرف است، ای آن‌که شکرش برای شاکران رستگاری است، ای آن‌که ستایشش برای ستایشگران عزّت است، ای آن‌که طاعتش برای مطعیان مایه نجات است، ای آن‌که درگاهش به روی جویندگان گشوده است، ای آن‌که راهش برای توبه‌کاران هموار است، ای آن‌که نشانه‌هایش برای بینندگان دلیل قاطع است، ای آن‌که کتابش برای پرواپیشگان مایه پند و یادآوری است، ای آن‌که روزی‌اش همه مطیعان و گنه‌کاران را فراگیرد، ای آن‌که رحمتش به نیکوکاران نزدیک است.

﴿ ۷۶ ﴾ یَا مَنْ تَبارَکَ اسْمُهُ، یَا مَنْ تَعالىٰ جَدُّهُ، یَا مَنْ لَاإِلٰهَ غَیْرُهُ، یَا مَنْ جَلَّ ثَناؤُهُ، یَا مَنْ تَقَدَّسَتْ أَسْماؤُهُ، یَا مَنْ یَدُومُ بَقاؤُهُ، یَا مَنِ الْعَظَمَةُ بَهاؤُهُ، یَا مَنِ الْکِبْرِیاءُ رِداؤُهُ، یَا مَنْ لَاتُحْصىٰ آلاؤُهُ، یَا مَنْ لَاتُعَدُّ نَعْماؤُهُ.

(۷۶) ای آن‌که نامش خجسته است، ای آن‌که محبوبیتش بس بلند است، ای آن‌که معبودی جز او نیست، ای آن‌که ستایشش والا است، ای آن‌که نام‌هایش پاک و بی‌عیب است، ای آن‌که هستی‌اش پایدار است، ای آن‌که بزرگی جلوه زیبایی اوست، ای آن‌که بزرگ‌منشی پوشش اوست، ای آن‌که عطاهایش در شمار نیاید، ای آن‌که نعمت‌هایش شمرده نشود.

﴿ ۷۷ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مُعِینُ، یَا أَمِینُ، یَا مُبِینُ، یَا مَتِینُ، یَا مَکِینُ، یَا رَشِیدُ، یَا حَمِیدُ، یَا مَجِیدُ، یَا شَدِیدُ، یَا شَهِیدُ.

(٧٧) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای مدد رسان، ای امین، ای آشکار، ای استوار، ای ارجمند، ای راهنما، ای ستوده، ای بزرگوار، ای سختگیر (گنه‌کاران)، ای گواه.

﴿ ۷۸ ﴾ یَا ذَا الْعَرْشِ الْمَجِیدِ، یَا ذَا الْقَوْلِ السَّدِیدِ، یَا ذَا الْفِعْلِ الرَّشِیدِ، یَا ذَا الْبَطْشِ الشَّدِیدِ، یَا ذَا الْوَعْدِ وَالْوَعِیدِ، یَا مَنْ هُوَ الْوَلِىُّ الْحَمِیدُ، یَا مَنْ هُوَ فَعَّالٌ لِما یُرِیدُ، یَا مَنْ هُوَ قَرِیبٌ غَیْرُ بَعِیدٍ، یَا مَنْ هُوَ عَلىٰ کُلِّ شَىْءٍ شَهِیدٌ، یَا مَنْ هُوَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ.

(٧٨) ای صاحب عرش پرشکوه، ای صاحب سخن استوار، ای صاحب کردار مستقیم، ای صاحب مجازات سخت، ای صاحب نوید و تهدید، ای آن‌که سرپرست ستوده است، ای آن‌که به نیکی انجام دهد آنچه را خواهد، ای آن‌که نزدیک دوری ناپذیر است، ای آن‌که بر هر چیز گواه است، ای آن‌که بر بندگان ستمکار نیست.

﴿ ۷۹ ﴾ یَا مَنْ لَاشَرِیکَ لَهُ وَلَا وَزِیرَ، یَا مَنْ لَاشَبِیهَ لَهُ وَلَا نَظِیرَ، یَا خالِقَ الشَّمْسِ وَالْقَمَرِ الْمُنِیرِ، یَا مُغْنِىَ الْبائِسِ الْفَقِیرِ، یَا رازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِیرِ، یَا راحِمَ الشَّیْخِ الْکَبِیرِ، یَا جابِرَ الْعَظْمِ الْکَسِیرِ، یَا عِصْمَةَ الْخائِفِ الْمُسْتَجِیرِ، یَا مَنْ هُوَ بِعِبادِهِ خَبِیرٌ بَصِیرٌ، یَا مَنْ هُوَ عَلىٰ کُلِّ شَىْءٍ قَدِیرٌ.

(٧٩) ای آن‌که شریک و وزیری ندارد، ای آن‌که مثل و مانندی ندارد، ای آفریننده خورشید و ماه تابان، ای بی‌نیاز کننده درمانده تهیدست، ای روزی دهنده کودک خردسال، ای مهرورز بر پیر بزرگسال، ای پیونددهنده استخوان شکسته، ای پناه ترسان پناه‌جو، ای آن‌که بر بندگانش آگاه و بیناست، ای آن‌که بر هر کاری تواناست.

﴿ ۸۰ ﴾ یَا ذَا الْجُودِ وَالنِّعَمِ، یَا ذَا الْفَضْلِ وَالْکَرَمِ، یَا خالِقَ اللَّوْحِ وَالْقَلَمِ، یَا بارِئَ الذَّرِّ وَالنَّسَمِ، یَا ذَا الْبَأْسِ وَالنِّقَمِ، یَا مُلْهِمَ الْعَرَبِ وَالْعَجَمِ، یَا کَاشِفَ الضُّرِّ وَالْأَلَمِ، یَا عَالِمَ السِّرِّ وَالْهِمَمِ، یَا رَبَّ الْبَیْتِ وَالْحَرَمِ، یَا مَنْ خَلَقَ الْأَشْیاءَ مِنَ الْعَدَمِ.

(٨٠) ای صاحب جود و بخشش، ای صاحب احسان و بزرگواری، ای آفریننده لوح و قلم، ای پدیدآورنده موران و مردمان، ای صاحب عذاب و انتقام، ای الهام‌بخش عرب و عجم، ای بردارنده زیان و درد، ای دانای رازها و قصدها، ای پروردگار کعبه و حرم، ای آفریننده هر چیز از نیستی.

﴿ ۸۱ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا فاعِلُ، یَاجاعِلُ، یَا قابِلُ، یَا کامِلُ، یَا فاصِلُ، یَا واصِلُ، یَا عادِلُ، یَا غالِبُ، یَاطالِبُ، یَا واهِبُ.

(٨١) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای کردگار، ای هستی‌بخش، ای پذیرنده، ای تام و تمام، ای جدا، ای پیونددهنده، ای دادگر، ای چیره، ای جویا، ای بخشنده.

﴿ ۸۲ ﴾ یَا مَنْ أَنْعَمَ بِطَوْلِهِ، یَا مَنْ أَکْرَمَ بِجُودِهِ، یَا مَنْ جادَ بِلُطْفِهِ، یَا مَنْ تَعَزَّزَ بِقُدْرَتِهِ، یَا مَنْ قَدَّرَ بِحِکْمَتِهِ، یَا مَنْ حَکَمَ بِتَدْبِیرِهِ، یَا مَنْ دَبَّرَ بِعِلْمِهِ، یَا مَنْ تَجاوَزَ بِحِلْمِهِ، یَا مَنْ دَنَا فِى عُلُّوِهِ، یَا مَنْ عَلا فِى دُنُوِّهِ.

(٨٢) ای آن‌که به نیکی و محبتش بخشید، ای آن‌که به جودش گرامی داشت، ای آن‌که به لطفش ارجمند و گرامی شد، ای آن‌که به نیرویش کار نیکو کرد، ای آن‌که به حکمتش سامان داد، ای آن‌که به تدبیر خود حکم کرد، ای آنکه با علم خود تدبیر کرد، ای آن‌که با بردباری‌اش درگذرد، ای آن‌که در عین برتری‌اش نزدیک است، ای آن‌که در عین نزدیکی‌اش برتر است.

﴿ ۸۳ ﴾ یَا مَنْ یَخْلُقُ ما یَشَاءُ، یَا مَنْ یَفْعَلُ ما یَشَاءُ، یَا مَنْ یَهْدِى مَنْ یَشَاءُ، یَا مَنْ یُضِلُّ مَنْ یَشَاءُ، یَا مَنْ یُعَذِّبُ مَنْ یَشَاءُ، یَا مَنْ یَغْفِرُ لِمَنْ یَشَاءُ، یَا مَنْ یُعِزُّ مَنْ یَشَاءُ، یَا مَنْ یُذِلُّ مَنْ یَشَاءُ، یَا مَنْ یُصَوِّرُ فِى الْأَرْحامِ مَا یَشَاءُ، یَا مَنْ یَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ یَشَاءُ.

(٨٣) ای آن‌که هرچه خواهد می‌آفریند، ای آن‌که هرچه بخواهد انجام می‌دهد، ای آن‌که هرکه را بخواهد راهنمایی کند، ای آن‌که هرکه را بخواهد وامی‌گذارد، ای آن‌که هرکه را بخواهد عذاب کند، ای آن‌که هرکه را بخواهد بیامرزد، ای آن‌که هرکه را بخواهد توانمندی بخشد، ای آن‌که هرکه را بخواهد خوار گرداند، ای آن‌که در رحم مادران هرچه خواهد صورت بخشد، ای آن‌که هرکه را بخواهد به رحمتش مخصوص گرداند.

﴿ ۸۴ ﴾ یَا مَنْ لَمْ یَتَّخِذْ صاحِبَةً وَلَا وَلَداً، یَا مَنْ جَعَلَ لِکُلِّ شَىْءٍ قَدْراً، یَا مَنْ لَایُشْرِکُ فِى حُکْمِهِ أَحَداً، یَا مَنْ جَعَلَ الْمَلائِکَةَ رُسُلاً، یَا مَنْ جَعَلَ فِى السَّماءِ بُرُوجاً، یَا مَنْ جَعَلَ الْأَرْضَ قَراراً، یَا مَنْ خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَراً، یَا مَنْ جَعَلَ لِکُلِّ شَىْءٍ أَمَداً، یَا مَنْ أَحاطَ بِکُلِّ شَىْءٍ عِلْماً، یَا مَنْ أَحْصىٰ کُلَّ شَىْءٍ عَدَداً.

(۸۴) ای آن‌که همسر و فرزندی نگرفت، ای آن‌که برای هر چیز اندازه نهاد، ای آن‌که در حکومتش کسی را شریک نساخت، ای آن‌که فرشتگان را فرستادگان خویش قرار داد، ای آن‌که در آسمان‌ها برج‌هایی قرار داد، ای آن‌که زمین را زیستگاه شایسته نمود، ای آن‌که آدمی را از آب آفرید، ای آن‌که برای هر چیز سرانجامی قرار داد، ای آن‌که با علم خویش هر چیز را دربر گرفته است، ای آن‌که تعداد هر چیز را شماره نموده است.

﴿ ۸۵ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا أَوَّلُ، یَا آخِرُ، یَاظاهِرُ، یَا باطِنُ، یَابَرُّ، یَاحَقُّ، یَافَرْدُ، یَاوِتْرُ، یَاصَمَدُ، یَاسَرْمَدُ.

(۸۵) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای آغاز، ای انجام، ای آشکار، ای نهان، ای نیکوکار، ای حق، ای یگانه، ای یکتا، ای بی‌نیاز، ای همیشگی.

﴿ ۸۶ ﴾ یَا خَیْرَ مَعْرُوفٍ عُرِفَ، یَا أَفْضَلَ مَعْبُودٍ عُبِدَ، یَا أَجَلَّ مَشْکُورٍ شُکِرَ، یَا أَعَزَّ مَذْکُورٍ ذُکِرَ، یَا أَعْلىٰ مَحْمُودٍ حُمِدَ، یَا أَقْدَمَ مَوْجُودٍ طُلِبَ، یَا أَرْفَعَ مَوْصُوفٍ وُصِفَ، یَا أَکْبَرَ مَقْصُودٍ قُصِدَ، یَا أَکْرَمَ مَسْؤُولٍ سُئِلَ، یَا أَشْرَفَ مَحْبُوبٍ عُلِمَ.

(۸۶) ای بهترین شناخته شده‌ای که شناخته شده، ای برترین معبودی که عبادت شده، ای والاترین ثناپذیری که سپاس شده، ای توانمندترین یاد شده‌ای که یاد شده، ای برترین ستوده‌ای که ستایش شده، ای دیرینه‌ترین موجودی که خواسته شده، ای بلندترین وصف شده‌ای که به وصف آمده، ای بزرگ‌ترین مقصودی که قصد شده، ای گرامی‌ترین پرسیده‌ای که پرسش شده، ای عالی‌مرتبه‌ترین محبوبی که دانسته شده.

﴿ ۸۷ ﴾ یَا حَبِیبَ الْباکِینَ، یَا سَیِّدَ الْمُتَوَکِّلِینَ، یَا هادِىَ الْمُضِلِّینَ، یَا وَلِىَّ الْمُؤْمِنِینَ، یَا أَنِیسَ الذَّاکِرِینَ، یَا مَفْزَعَ الْمَلهُوفِینَ، یَا مُنْجِىَ الصَّادِقِینَ، یَا أَقْدَرَ الْقادِرِینَ، یَا أَعْلَمَ الْعالِمِینَ، یَا إِلٰهَ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ.

(٨٧) ای محبوب گریه‌کنندگان، ای سرور توکل‌کنندگان، ای راهنمای گمراهان، ای سرپرست مؤمنان، ای همدم ذاکران، ای پناه جان سوختگان، ای رهایی بخش راست‌گویان، ای تواناترین توانایان، ای داناترین دانایان، ای پرستیده همه آفریدگان.

﴿ ۸۸ ﴾ یَا مَنْ عَلا فَقَهَرَ، یَا مَنْ مَلَکَ فَقَدَرَ، یَا مَنْ بَطَنَ فَخَبَرَ، یَا مَنْ عُبِدَ فَشَکَرَ، یَا مَنْ عُصِىَ فَغَفَرَ، یَا مَنْ لَاتَحْوِیهِ الْفِکَرُ، یَامَنْ لَایُدْرِکُهُ بَصَرٌ، یَا مَنْ لَایَخْفىٰ عَلَیْهِ أَثَرٌ، یَا رازِقَ الْبَشَرِ، یَا مُقَدِّرَ کُلِّ قَدَرٍ.

(٨٨) ای آن‌که فراتر رفت و چیره گشت، ای آن‌که دارا گشت و توان یافت، ای آن‌که نهان شد و آگاهی یافت، ای آن‌که پرستش شد و در برابر پرستش اندک پاداش فراوان داد، ای آن‌که نافرمانی شد و آمرزید، ای آنکه اندیشه‌ها او را فرا نگیرد، ای آن‌که دیده‌ای او را در نیابد، ای آن‌که اثری بر او پوشیده نماند، ای روزی‌دهنده آدمیان، ای اندازه دهنده هر اندازه.

﴿ ۸۹ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا حافِظُ، یَا بارِئُ، یَا ذارِئُ یَا باذِخُ، یَافارِجُ، یَا فاتِحُ، یَا کاشِفُ، یَا ضامِنُ، یَا آمِرُ، یَا ناهِى.

(٨٩) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای نگهدار، ای آفریننده، ای پدیدآورنده، ای بسیار بخشنده، ای گشایشگر، ای فراخی‌بخش، ای برطرف‌کننده زیان، ای ضمانت‌کننده، ای فرمان‌ده، ای بازدارنده.

﴿ ۹۰ ﴾ یَامَنْ لَا یَعْلَمُ الْغَیْبَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایَصْرِفُ السُّوءَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایَخْلُقُ الْخَلْقَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایَغْفِرُ الذَّنْبَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایُتِمُّ النِّعْمَةَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایُقَلِّبُ الْقُلُوبَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایُدَبِّرُ الْأَمْرَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایُنَزِّلُ الْغَیْثَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَا یَبْسُطُ الرِّزْقَ إِلّا هُوَ، یَا مَنْ لَایُحْیِى الْمَوْتىٰ إِلّا هُوَ.

(٩٠) ای آن‌که جز او غیب نداند، ای آن‌که زیان و سیه‌روزی را جز او برنگرداند، ای آن‌که آفریدگان را جز او نیافریند، ای آن‌که گناه را جز او نیامرزد، ای آن‌که نعمت را جز او کامل نکند، ای آن‌که دل‌ها را جز او دگرگون نکند، ای آن‌که کارها را جز او تدبیر ننماید، ای آن‌که باران را جز او فرو نبارد، ای آن‌که روزی را جز او نگستراند، ای آن‌که مردگان را جز او زنده نسازد.

﴿ ۹۱ ﴾ یَا مُعِینَ الْضُعَفاءِ، یَا صاحِبَ الْغُرَباءِ، یَا ناصِرَ الْأَوْلِیاءِ، یَا قاهِرَ الْأَعْداءِ، یَا رافِعَ السَّماءِ، یَا أَنِیسَ الْأَصْفِیاءِ، یَا حَبِیبَ الْأَتْقِیاءِ، یَا کَنْزَ الْفُقَراءِ، یَا إِلٰهَ الْأَغْنِیاءِ، یَا أَکْرَمَ الْکُرَماءِ.

(٩١) ای یاور ناتوانان، ای همراه غریبان، ای یار دوستان، ای چیره بر دشمنان ای بالا برنده آسمان، ای مونس برگزیدگان، ای محبوب پروا پیشگان، ای گنجینه تهیدستان، ای معبود توانگران ای کریم‌ترین کریمان.

﴿ ۹۲ ﴾ یَا کافِیاً مِنْ کُلِّ شَىْءٍ، یَا قائِماً عَلَىٰ کُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ لَا یُشْبِهُهُ شَىْءٌ، یَا مَنْ لَایَزِیدُ فِى مُلْکِهِ شَىْءٌ، یَا مَنْ لَایَخْفىٰ عَلَیْهِ شَىْءٌ، یَا مَنْ لَا یَنْقُصُ مِنْ خَزائِنِهِ شَىْءٌ، یَا مَنْ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَىْءٌ، یَا مَنْ لَایَعْزُبُ عَنْ عِلْمِهِ شَىْءٌ، یَا مَنْ هُوَ خَبِیرٌ بِکُلِّ شَىْءٍ، یَا مَنْ وَسِعَتْ رَحْمَتُهُ کُلَّ شَىْءٍ.

(٩٢) ای کفایت‌کننده از هر چیز، ای پاینده بر هر چیز، ای آن‌که چیزی مانند او نیست، ای آن‌که چیزی بر فرمانروایی‌اش نیفزاید، ای آن‌که چیزی بر او پوشیده نیست، ای آن‌که چیزی از خزانه‌هایش نکاهد، ای آن‌که مانندش کسی نیست، ای آن‌که چیزی از علمش پنهان نماند، ای آن‌که به همه‌چیز آگاه است، ای آن‌که رحمتش همه‌چیز را فرا گرفته است.

﴿ ۹۳ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مُکْرِمُ، یَا مُطْعِمُ، یَا مُنْعِمُ، یَا مُعْطِى، یَا مُغْنِى، یَا مُقْنِى، یَا مُفْنِى، یَا مُحْیِى، یَا مُرْضِى، یَا مُنْجِى.

(٩٣) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای محبت‌کننده، ای روزی‌بخش، ای نعمت دهنده، ای عطابخش، ای بی‌نیازکننده، ای ذخیره‌گذار، ای نابودکننده، ای زنده‌کننده، ای خشنودکننده، ای رهایی بخش.

﴿ ۹۴ ﴾ یَا أَوَّلَ کُلِّ شَىْءٍ وَآخِرَهُ، یَا إِلٰهَ کُلِّ شَىْءٍ وَمَلِیکَهُ، یَا رَبَّ کُلِّ شَىْءٍ وَصانِعَهُ، یَا بارِئَ کُلِّ شَىْءٍ وَخالِقَهُ، یَا قابِضَ کُلِّ شَىْءٍ وَباسِطَهُ، یَا مُبْدِئَ کُلِّ شَىْءٍ وَمُعِیدَهُ، یَا مُنْشِئَ کُلِّ شَىْءٍ وَمُقَدِّرَهُ، یَا مُکَوِّنَ کُلِّ شَىْءٍ وَمُحَوِّلَهُ، یَا مُحْیِىَ کُلِّ شَىْءٍ وَمُمِیتَهُ، یَا خالِقَ کُلِّ شَىْءٍ وَوارِثَهُ.

(۹۴) ای آغاز و انجام هر چیز، ای معبود و دارنده هر چیز، ای پروردگار و سازنده هر چیز، ای آفریننده و سازنده هر چیز، ای گیرنده و گشاینده هر چیز، ای آغاز کننده هر چیز، ای پدیدآورنده و اندازه‌بخش هر چیز، ای هستی‌بخش و جنباننده هر چیز، ای زنده‌کننده و میراننده هر چیز، ای آفریننده و میراث بر هر چیز.

﴿ ۹۵ ﴾ یَا خَیْرَ ذاکِرٍ وَمَذْکُورٍ، یَا خَیْرَ شاکِرٍ وَمَشْکُورٍ، یَا خَیْرَ حامِدٍ وَمَحْمُودٍ، یَا خَیْرَ شاهِدٍ وَمَشْهُودٍ، یَا خَیْرَ داعٍ وَمَدْعُوٍّ، یَا خَیْرَ مُجِیبٍ وَمُجابٍ، یَا خَیْرَ مُؤْنِسٍ وَأَنِیسٍ، یَا خَیْرَ صاحِبٍ وَجَلِیسٍ، یَا خَیْرَ مَقْصُودٍ وَمَطْلُوبٍ، یَا خَیْرَ حَبِیبٍ وَمَحْبُوبٍ.

(۹۵) ای بهترین یادکننده و یادشده، ای بهترین ستایش‌کننده و ستایش‌شده، ای بهترین ستاینده و ستوده، ای بهترین گواه و گواهی‌نامه، ای بهترین خواهنده و خوانده‌شده، ای بهترین پاسخ‌دهنده و پاسخ داده شده، ای بهترین یار و همدم، ای بهترین همراه و هم‌نشین، ای بهترین سویه و آهنگ، ای بهترین دوستدار و محبوب.

﴿ ۹۶ ﴾ یَا مَنْ هُوَ لِمَنْ دَعاهُ مُجِیبٌ، یَا مَنْ هُوَ لِمَنْ أَطاعَهُ حَبِیبٌ، یَا مَنْ هُوَ إِلَىٰ مَنْ أَحَبَّهُ قَرِیبٌ، یَا مَنْ هُوَ بِمَنِ اسْتَحْفَظَهُ رَقِیبٌ، یَا مَنْ هُوَ بِمَنْ رَجاهُ کَرِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ بِمَنْ عَصاهُ حَلِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى عَظَمَتِهِ رَحِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى حِکْمَتِهِ عَظِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ فِى إِحْسانِهِ قَدِیمٌ، یَا مَنْ هُوَ بِمَنْ أَرادَهُ عَلِیمٌ.

(۹۶) ای آن‌که به خواهنده‌اش پاسخ گوید، ای آن‌که برای فرمانبرش دوست است، ای آن‌که به دوستدارش نزدیک است، ای آن‌که برای کسی که از او نگهداری طلبد دیده‌بان است، ای آن‌که به هرکه به او امید بندد مهمان‌نواز است، ای آن‌که بر هرکه از او نافرمانی کند بردبار است، ای آن‌که در بزرگی‌اش مهربان است، ای آن‌که در فرزانگی‌اش بزرگ است، ای آن‌که در نیکی‌اش دیرینه است، ای آن‌که به هر که او را خواهد دانا است.

﴿ ۹۷ ﴾ اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ یَا مُسَبِّبُ، یَا مُرَغِّبُ، یَا مُقَلِّبُ، یَا مُعَقِّبُ، یَا مُرَتِّبُ، یَا مُخَوِّفُ، یَا مُحَذِّرُ، یَا مُذَکِّرُ، یَا مُسَخِّرُ، یَا مُغَیِّرُ.

(٩٧) خدایا! از تو می‌خواهم به نامت ای سبب‌ساز، ای شوق‌آفرین، ای برگرداننده، ای پیگیر، ای سامان‌بخش، ای هراس‌آور، ای برحذردار، ای یادآور، ای تسخیرگر، ای دگرگون ساز.

﴿ ۹۸ ﴾ یَا مَنْ عِلْمُهُ سابِقٌ، یَا مَنْ وَعْدُهُ صادِقٌ، یَا مَنْ لُطْفُهُ ظاهِرٌ، یَا مَنْ أَمْرُهُ غالِبٌ، یَا مَنْ کِتابُهُ مُحْکَمٌ، یَا مَنْ قَضاؤُهُ کائِنٌ، یَا مَنْ قُرْآنُهُ مَجِیدٌ، یَا مَنْ مُلْکُهُ قَدِیمٌ، یَا مَنْ فَضْلُهُ عَمِیمٌ، یَا مَنْ عَرْشُهُ عَظِیمٌ.

(٩٨) ای آن‌که علمش پیش است، ای آن‌که وعده‌اش راست است، ای آن‌که مهرش آشکار است، ای آن‌که فرمانش چیره است، ای آن‌که کتابش استوار است، ای آن‌که حکمش شدنی است، ای آن‌که قرآنش باشکوه است، ای آن‌که فرمانروایی‌اش دیرین است، ای آن‌که بخششش فراگیر است، ای آن‌که مقام فرمانروائی‌اش بس بزرگ است.

﴿ ۹۹ ﴾ یَا مَنْ لَایَشْغَلُهُ سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ، یَا مَنْ لَایَمْنَعُهُ فِعْلٌ عَنْ فِعْلٍ، یَا مَنْ لَایُلْهِیهِ قَوْلٌ عَنْ قَوْلٍ، یَا مَنْ لَایُغَلِّطُهُ سُؤالٌ عَنْ سُؤالٍ، یَا مَنْ لَایَحْجُبُهُ شَىْءٌ عَنْ شَىْءٍ، یَا مَنْ لَایُبْرِمُهُ إِلْحاحُ الْمُلِحِّینَ، یَا مَنْ هُوَ غایَةُ مُرادِ الْمُرِیدِینَ، یَا مَنْ هُوَ مُنْتَهىٰ هِمَمِ الْعارِفِینَ، یَا مَنْ هُوَ مُنْتَهىٰ طَلَبِ الطَّالِبِینَ، یَا مَنْ لَایَخْفىٰ عَلَیْهِ ذَرَّةٌ فِى الْعالَمِینَ.

(٩٩) ای آن‌که شنیدنی از شنیدن دیگر بازش ندارد، ای آن‌که کاری از کار دیگر منعش نکند، ای آن‌که گفتاری از گفتار دیگر سرگرمش نکند، ای آن‌که درخواستی از درخواست دیگر او را به اشتباه نیافکند، ای آن‌که چیزی از چیز دیگر پرده‌اش نشود، ای آن‌که اصرار اصرارکنندگان او را به ستوه نیاورد، ای آن‌که آرمان واپسین جویندگان است، ای آن‌که نهایت همّت عارفان است، ای آن‌که پایان جستجوی جویندگان است، ای آن‌که غباری در سراسر هستی بر او پوشیده نیست.

﴿ ۱۰۰ ﴾ یَا حَلِیماً لَایَعْجَلُ، یَا جَوَاداً لَایَبْخَلُ، یَا صادِقاً لَا یُخْلِفُ، یَا وَهَّاباً لَایَمَلُّ، یَا قاهِراً لَایُغْلَبُ، یَا عَظِیماً لَایُوصَفُ، یَا عَدْلاً لَا یَحِیفُ، یَا غَنِیّاً لَایَفْتَقِرُ، یَا کَبِیراً لَایَصْغُرُ، یَا حافِظاً لَایَغْفُلُ، سُبْحانَکَ یَا لَا إِلٰهَ إِلّا أَنْتَ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النَّارِ یَا رَبِّ.

(١٠٠) ای بردباری که شتاب نکند، ای بخشنده‌ای که بخل نورزد، ای راست‌گویی که تخلّف نکند، ای عطاکننده‌ای که خستگی نپذیرد، ای چیره‌ای که شکست‌ناپذیر است، ای بزرگی که به وصف در نیاید، ای دادگری که ستم ننماید، ای توانگری که نیازمند نشود، ای بزرگی که کوچک نگردد، ای نگهداری که بی‌خبر نماند، منزّهی تو ای که معبودی جز تو نیست، فریادرس، فریادرس، ما را ای پروردگار از آتش رهایی بخش

فایل صوتی دعای جوشن کبیر با صدای علی فانی

 

فایل تصویری دعای جوشن کبیر با صدای استاد فرهمند

دعای جوشن کبیر تند خوانی درشت خط_دعای جوشن کبیر

 دانلود فایل PDF دعای جوشن کبیر

جایگاه دعای جوشن کبیر در سنت شیعی

جوشن کبیر در سنت عبادی شیعی، هم دعاست و هم درس‌نامه‌ای در خداشناسی. بسیاری از عالمان اخلاق آن را متنی آموزشی برای تمرین حضور قلب، تهذیب نفس و انس با اسماء الهی دانسته‌اند. قرائت این دعا در شب‌های قدر، لیالی جمعه، دهه آخر رمضان و نیز در برخی آیین‌های معنوی توصیه شده است. افزون بر این، علما گاهی توصیه کرده‌اند که بخشی از فرازهای دعا در طول سال به‌صورت موضوعی خوانده شود تا اثر تربیتی آن تداوم یابد.

 

ساختار و سازمان درونی؛ ۱۰۰ بند، ۱۰۰۰ نام و ختم واحد

ساختار جوشن کبیر از ۱۰۰ بند (فصل) تشکیل شده که در هر بند، ده نام یا صفت از خداوند می‌آید و در پایان هر بند، یادکرد مشترکی تکرار می‌شود: «سُبْحانَكَ يا لا إلهَ إِلّا أَنْتَ، الغَوْثَ الغَوْثَ، خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رَبّ». این تکرار هم تمجید (تسبیح) است، هم توحید (لا اله الا انت)، هم استغاثه (الغوث) و هم درخواست آزادی از آتش (خَلِّصْنا مِنَ النّار). وحدت این ختم تکرارشونده، رشته‌ای موسیقایی و محتوایی به تمام بندها می‌دهد و ذهن و دل قاری را همواره به هدف نهایی—رهایی، نجات و قرب—متذکر می‌سازد

زبان و سبک بیانی؛ از توصیف تا استغاثه

زبان دعا ترکیبی از فهرست‌کردن اسماء الهی، خطاب عاشقانه و استغاثه تضرعی است. نحو جملات کوتاه، آهنگین و پی‌درپی است تا تمرکز را حفظ کند و حضور قلب را افزایش دهد. کاربرد افعال خطاب مستقیم (یا…) بر درون مخاطب تاثیر می‌گذارد و او را از تماشاگرِ مفاهیم به مخاطَب مستقیمِ خداوند تبدیل می‌کند. این سبک، معرفت را از سطح ذهن به ساحتی ذوقی و شهودی می‌کشاند

مضامین توحیدی؛ خداشناسی اسماءمحور

هسته معرفتی دعا، خداشناسی از مسیر اسماء الهی است؛ یعنی به جای بحث‌های انتزاعی، با ذکر نام‌ها و صفات، جلوه‌های مختلف قرب، قدرت، علم، حکمت، رحمت، عدل و لطف الهی را در دل زنده می‌کند. در بسیاری از بندها، جمع میان جلال و جمال دیده می‌شود: «یا رحمان، یا رحیم» در کنار «یا قهار، یا جبار». این همنشینی، یکی از درس‌های کلیدی توحید است: خداوند در عین قهر، مهر است و در عین عزت، قرب دارد. چنین فهمی، دینداری را از ترس خشک یا محبت بی‌حساب دور می‌کند و به توازن می‌رساند

نسبت دعا با اسمای حسنای الهی

جوشن کبیر به‌مثابه یک نقشه جامع از اسمای حسناست. بسیاری از نام‌هایی که در سنت اسلامی به‌عنوان «اسماء حسنای الهی» شناخته می‌شوند در این دعا آمده‌اند. این پیوند، جوشن کبیر را به پلی میان قرآن، حدیث و دعا بدل کرده است. قرآن کریم فرمان می‌دهد که خدا را با اسمای حسنایش بخوانیم؛ جوشن کبیر مصداق عملی این فرمان است و تمرینی روزانه برای «توسلِ اسمائی» به شمار می‌رود

روایات فضیلت؛ نقل‌هایی درباره ثواب و آثار

در منابع دعایی، فضیلت‌های متعددی برای قرائت جوشن کبیر نقل شده است؛ از جمله نجات از آتش، مغفرت گناهان و اجابت دعا.

در برخی نقل‌ها آمده است که هر کس این دعا را در آغاز ماه رمضان یا در شب‌های خاص بخواند، از رحمت و مغفرت ویژه الهی بهره‌مند می‌شود. همچنین توصیه‌هایی مانند نوشتن بخشی از دعا بر کفن یا همراه داشتن آن به نیت تبرک در برخی منابع متأخر طرح شده است. باید توجه داشت که این توصیه‌ها در سنت تبرک قرار می‌گیرند و نافی لزوم عمل صالح و مسئولیت‌پذیری اخلاقی نیستند.

جوشن کبیر برای درمان بیماری‌ و حل گرفتاری‌ها

دعای جوشن کبیر در فرهنگ دینی ما به‌عنوان متنی اسماءمحور شناخته می‌شود که بسیاری برای درمان بیماری‌ها و آرامش روان به آن پناه می‌برند. قرائت این دعا با نیت خالص، وضو و توجه به معانی بندها می‌تواند سطح استرس و آشفتگی را کاهش دهد و امید را در دل بیمار و خانواده‌اش زنده نگه دارد. تکرار ذکرهای «یا رحمان، یا رحیم، یا شافی» در جوشن کبیر، ذهن را از ترس و ناامیدی دور می‌کند و زمینه یک نگاه توحیدی و امیدوارانه به روند درمان را فراهم می‌آورد؛ نگاهی که در کنار مراجعه به پزشک، مصرف دارو و پیگیری علمی درمان، نقش مکمل و تقویت‌کننده دارد.
برای حل گرفتاری‌ها و عبور از بن‌بست‌های زندگی، جوشن کبیر یک «نقشه مسیر» معنوی پیش پای انسان می‌گذارد. بسیاری از بندهای این دعا بر صفات «فتّاح، کافی، وکیل، رزّاق و لطیف» تکیه می‌کنند؛ تکیه‌ای که تمرین توکلِ فعال است: برنامه‌ریزی و تلاش بیرونی در کنار طلب گشایش از خدا. قرائت روزانه چند بند با تدبر، همراه با استغفار، صدقه و اصلاح روابط، در عمل به آرام‌سازی ذهن، افزایش تمرکز و روشن‌تر شدن راه‌حل‌ها کمک می‌کند و همین ترکیب معنویت + اقدام، کلید اصطلاحاً «حل مشکلات با جوشن کبیر» است.
اگر به‌دنبال روالی کاربردی هستید، بسیاری شب‌های جمعه یا سحرهای ماه رمضان و شب‌های قدر را برای قرائت جوشن کبیر مناسب می‌دانند. می‌توانید هر روز ۱۰ بند بخوانید و در پایان هر بند، خواسته‌تان را کوتاه و شفاف تکرار کنید: شفای بیمار، رفع بدهی، اصلاح رزق یا آرامش خانواده. همراه‌کردن دعا با کارهای اخلاقی مثل گذشت، ادای حقوق دیگران و راستگویی در کسب‌وکار، انرژی دعا را در زندگی روزمره «زمینی» می‌کند و اثرش را در روابط، تصمیم‌ها و نتایج قابل لمس‌تر می‌سازد.

پیوندهای قرآنی؛ از توکل تا تسبیح

جوشن کبیر آینه‌ای از مفاهیم قرآنی است: توکل، تسبیح، حمد، استغفار، رجاء و خوف، امید به رحمت و هراس از محرومیت. تکرار «سبحانک» یادآور آیات تسبیحی قرآن است و «لا اله الا انت» روح توحید قرآنی را به جان می‌نشاند. حتی ساختار اسمائی دعا، بازتاب دستور «ولله الاسماء الحسنی فادعوه بها» است. از این جهت، قرائت جوشن کبیر، اگر با تدبر همراه شود، می‌تواند به نوعی «تلاوتِ معناییِ قرآن» در قالب دعا تبدیل شود

هدف تربیتی؛ از شناخت به تحول

دعا در سنت اسلامی صرفاً ذکر الفاظ نیست؛ «تخلق» به اخلاق الهی مقصد است. جوشن کبیر به‌سبب شدتِ اسماءمحوری، این امکان را می‌دهد که قاری پس از هر بند، یک «خلق» را در خود تمرین کند: بندهای رحمت، نرم‌خویی را تمرین می‌دهند؛ بندهای عدل، رعایت حق را؛ بندهای علم، طلب دانش و صداقت علمی را؛ بندهای رزاقیت، قناعت و سخاوت را. بدان معنا، جوشن کبیر یک برنامه خودسازی است که از زبان به قلب و از قلب به رفتار حرکت می‌کند

آداب قرائت؛ چگونه بخوانیم که تاثیر بگذارد؟

۱. نیت خالص و حضور قلب: نیتِ قرب الهی، آگاهی از معانی و پرهیز از شتاب‌زدگی.

۲. طهارت ظاهری و باطنی: وضو، پاکی مکان، و آشتی با دل‌ها (ادای حقوق، حلالیت).

۳. تدبر موضوعی: خواندن با توجه به معانی اسماء؛ می‌توان پیش از قرائت، معادل فارسیِ هر نام را مرور کرد.

۴. تمرکز تنفسی و آهنگ ملایم: نفس آرام، سرعت معتدل، پرهیز از افراط در صوت.

۵. استمرار: به‌جای یک‌باره خواندن با شتاب، می‌توان آن را در چند نوبت با تامل خواند.

۶. ختم بندها با توجه: تأکید قلبی بر «خلصنا من النار» یعنی رهایی از هر آتشی: آتش رذائل، آتش ستم، آتش دلبستگی‌های ناسالم.

زمان‌های توصیه‌شده برای قرائت

روایت‌های دعایی، شب‌های قدر (۱۹، ۲۱ و ۲۳ رمضان)، سحرهای ماه رمضان، شب‌های جمعه و زمان‌های گرفتاری را مناسبِ قرائت جوشن کبیر دانسته‌اند. البته، محدود کردن دعا به زمان‌های خاص ضرورت ندارد؛ مهم پیوستگی و تدبر است. برخی خانواده‌ها بخشی از دعا را پس از نماز مغرب و عشاء می‌خوانند و طی یک هفته ختم می‌کنند تا هم معنا تثبیت شود و هم فرصت تفکر فراهم گردد

نسبت جوشن کبیر با اخلاق و سبک زندگی

اگر دعا را به زیست‌جهان اخلاقی پیوند ندهیم، اثرش پایدار نمی‌ماند. بندهای رزاقیت به تلاش، کار حلال و دوری از اسراف می‌انجامد؛ بندهای حکمت به تفکر و نقدِ خود؛ بندهای رحمت به گذشت، صله‌رحم و یاریِ درماندگان؛ بندهای قهر و عدل به عدالت‌خواهی و مقاومت در برابر ظلم. از این منظر، جوشن کبیر «نقشه راه اخلاقی» هم هست.

تحلیل محتوایی چند بندِ شاخص

۱. بندهای توحیدی آغازین: تکرار صفات علم، قدرت، حیات و قیومیت، ستون‌های توحید را می‌چیند. این بخش‌ها هویت عبد را با «رابطه» تعریف می‌کنند نه با «مالکیت».

۲. بندهای رحمت: ذکر «یا أرحم الراحمین، یا من لا یرجی الا فضله» امید را در دل می‌نشاند؛ باور به فضل، انگیزه برای توبه و جبران می‌شود.

۳. بندهای قهر و عزت: «یا قهار، یا جبار، یا عزیز» به‌معنای ترس از خدا نیست، بلکه ترس از بریدن از اوست. این بندها انسان را به مرزهای مسئولیت می‌رسانند.

۴. بندهای رزاقیت و کفایت: «یا کافی، یا وافی» تمرین توکلِ فعال است: تلاش + امید.

۵. بندهای نور: «یا نور النور» هدایت را هم طلب می‌کند، هم یادآور می‌شود که هر نوری از اوست؛ این نگاه، وصفه‌های ظاهری و فریب‌های درخشش‌نما را می‌شکند.

پیوند با عرفان اسلامی

عارفان، دعا را راهی برای «ذکر وجودی» می‌دانند؛ یعنی ذکری که به ساحت رفتار و شخصیت سرایت کند. جوشن کبیر با تکرار اسماء، «حضورِ مداوم» می‌سازد. در سنتِ سیر و سلوک، برخی سالکان، بر پایه بندهای دعا «ورد»‌هایی برای خود می‌نویسند تا به‌طور موضوعی بر یک صفت الهی مراقبه کنند و آن را در اخلاقِ شخصی توسعه دهند. به این معنا، جوشن کبیر نه‌فقط متنِ قرائت، که نقشه‌ای برای سلوک است.

روش مطالعه موضوعی؛ از «متنِ کامل» تا «دفترِ موضوعات»

برای عمق‌یافتن در دعا، می‌توان یک دفتر موضوعات تهیه کرد: همه بندهای مرتبط با «رحمت»، همه بندهای «حکمت»، «رزاقیت»، «کفایت»، «شفاء»، «قرب»، «نور»، «عدل» و… را فهرست کنید. سپس به آیاتِ متناظر قرآن رجوع کنید و یک «نقشه معنایی» بسازید. این روش، دعا را به شبکه‌ای از معانی بدل می‌کند و اثر آن را در ذهن بلندمدت می‌سازد.

نسبت دعا با مسئولیت اجتماعی

قرائت جوشن کبیر اگر به خدمت خلق نینجامد، ناقص است. تاکید دعا بر «یا رحمان» و «یا رزاق» باید ما را به «دستگیری» برساند؛ یعنی بخشی از وقت و ثروت خود را مسئولانه برای رفع نیاز دیگران اختصاص دهیم. در همین چارچوب، دعا می‌تواند موتورِ اخلاق عمومی باشد: امر به معروف، نهی از منکرِِ اخلاقی، صداقت اقتصادی و عدالت‌خواهی.

پاسخ به شبهه «تکرار و خستگی»

گاهی پرسیده می‌شود: چرا این همه تکرارِ نام‌ها؟ وجه نخست، تربیتی است: تکرارِ آگاهانه، «حضور» می‌آورد و مسیرهای عصبیِ ذهن را برای معانی الهی تقویت می‌کند. وجه دوم، موسیقایی است: ضرباهنگِ یکنواخت، تمرکز می‌دهد. وجه سوم، معنوی است: اسماء، دریچه‌های مختلفِ یک حقیقت‌اند؛ تکرارِ با تدبر، دیدنِ همان حقیقت از پنجره‌های متعدد است

نسبت جوشن کبیر با «خوف و رجاء»

یکی از بال‌های دینداری خوف است و بال دیگر رجاء. بندهای قهر و عدل، خوفِ سازنده را می‌آفرینند: ترس از بازماندن از خیر و سقوط در ظلمت. بندهای رحمت و مغفرت، رجاء را می‌سازند: امید به مهربانیِ بی‌کران. جمع این دو، تعادل روانی و اخلاقی می‌آورد.

اگر فقط خوف باشد، یأس می‌آید؛ اگر فقط رجاء باشد، غفلت. جوشن کبیر این توازن را به‌خوبی تمرین می‌دهد.

بهره‌گیری آموزشی در خانواده و گروه‌های معنوی

خواندنِ دسته‌جمعیِ دعا با توضیح کوتاهِ معانی بندها، به‌ویژه برای نوجوانان، فهم را عمیق و دلنشین می‌کند. می‌توان هر شب یک بند را انتخاب کرد: معنی واژگان را گفت، نمونه‌ای از اثر اخلاقی‌اش را در زندگی روزمره مثال زد و در پایان، با ختمِ مشترکِ «سبحانک… خلصنا…» جمع را به وحدتِ نیت رساند.

پیوند با طب روح؛ التیامِ رنج‌های درونی

هر بند از جوشن کبیر را می‌توان مرهمی برای زخمی درونی دید: بندهای «کافی» برای اضطرابِ آینده، بندهای «ستار» برای شرمساری از گذشته، بندهای «غفار» برای احساس گناهِ مانع‌ساز، بندهای «حکیم» برای سرگردانی در تصمیم‌ها. با این نگاه، قرائت، روان‌درمانیِ توحیدی می‌شود: تفسیر دوباره رنج‌ها زیر نور اسماء الهی.

کاربست حرفه‌ای؛ چگونه مدیر، معلم یا کارآفرین از دعا بهره ببرد؟

مدیر با بندهای حکمت و عدل، نظام تصمیم‌گیری‌اش را اخلاقی‌تر می‌کند؛ معلم با بندهای «نور» و «رزاق»، امید و سخاوتِ دانشی می‌یمد؛ کارآفرین با بندهای «کافی» و «فتاح»، توکلِ فعال و گشودگیِ فرصت‌ها را تمرین می‌کند. جوشن کبیر، اگر درست فهمیده شود، در نقش‌ها و حرفه‌های گوناگون هم راهنماست.

نمونه‌ای کوتاه از تدبرِ واژه‌محور

وقتی در بندی می‌خوانیم «یا سریعَ الرضا»، این نام به ما می‌آموزد که خدای ما زودخشنود است؛ پس ما نیز در رابطه با دیگران «سریع‌الرضا» باشیم و زود گذشت کنیم. یا در «یا من لا یشغله شأن عن شأن» یاد می‌گیریم که خداوند توجهش از هیچ چیز به هیچ چیز دیگر بازداشته نمی‌شود؛ پس ما نیز در مدیریت وقت و تمرکز، از «پراکندگیِ ذهن» به سوی «حضورِ تک‌نقطه‌ای» کوچ کنیم.

خطاهای رایج در قرائت و چگونه از آن‌ها پرهیز کنیم

۱. سرعتِ افراطی: اثر معنایی را کم می‌کند؛ راه‌حل: تعیینِ زمانِ کافی

۲. بی‌توجهی به معنی: راه‌حل: پیش‌خوانیِ گزیده معانیِ بند

۳. تکیه صرف بر ثواب: راه‌حل: پیوند دعا با عمل اخلاقی

۴. خستگی و ترکِ استمرار: راه‌حل: تقسیم دعا به بخش‌های کوتاه‌تر و برنامه هفتگی

۵. تلقیِ خرافی: راه‌حل: تاکید بر توحید و مسئولیت اخلاقی در کنار تبرک

پرسش‌های متداول (FAQ)

آیا جوشن کبیر فقط برای شب‌های قدر است؟ خیر؛ شب‌های قدر اوجِ سنت قرائت است، اما خواندنِ آن در ایام دیگر نیز پرثمر است. استمرارِ اندک و عمیق بهتر از فراوان و بی‌توجه است.
آیا لازم است همه ۱۰۰ بند را یک‌جا بخوانم؟ نه؛ بسیاری از اهل سیر، آن را بخش‌بندی می‌کنند تا با تدبر پیش بروند. می‌توان روزانه ۱۰ بند خواند و در ده روز ختم کرد.
تلفظ و عربیِ من ضعیف است؛ چه کنم؟ با آرامش، صحیح‌خوانی را تمرین کنید و در عین حال، معانی فارسی را دقیق مرور کنید. خداوند به نیت و حضور قلب نظر دارد.
آیا تبرک‌جویی‌هایی مثل نوشتن دعا بر کفن لازم است؟ این موارد در سنت تبرک مطرح شده‌اند اما جایگزین عمل صالح، عدالت‌خواهی و جبرانِ حقوق‌الناس نمی‌شوند. اولویت با ایمان، اخلاق و رفتار است.
چطور اثر دعا را در زندگی ببینم؟ پیوند «ذکر» با «ذکرِ عملی»: پس از هر بند، یک تصمیم کوچک اخلاقی بگیرید (مثلاً گذشت از کینه‌ای کوچک) و همان روز انجام دهید.

مسیر پیشنهادی برای «ختمِ تدبری» ۱۰ روزه

روز ۱: بندهای ۱–۱۰؛ نیت، حضور قلب، تکیه بر علم و قدرت الهی

روز ۲: ۱۱–۲۰؛ تمرین امید و رجاء

روز ۳: ۲۱–۳۰؛ رزاقیت، قناعت و سخاوت

روز ۴: ۳۱–۴۰؛ حکمت، تصمیم‌های دشوار

روز ۵: ۴۱–۵۰؛ عدل، مسئولیت اجتماعی

روز ۶: ۵۱–۶۰؛ قهر و عزت، مرزهای اخلاقی

روز ۷: ۶۱–۷۰؛ نور، هدایت و یادگیری

روز ۸: ۷۱–۸۰؛ ستاریّت، توبه و بازسازی

روز ۹: ۸۱–۹۰؛ کفایت، توکل و آرامش

روز ۱۰: ۹۱–۱۰۰؛ مغفرت، رهایی و عهدِ تازه با خدا

کلیدواژه‌ها و راهنمای سئو برای مقالات مرتبط

دعای جوشن کبیر، فضیلت دعای جوشن کبیر، متن و ترجمه جوشن کبیر، اسمای الهی در جوشن کبیر، آداب قرائت جوشن کبیر، ثواب جوشن کبیر، شب قدر و جوشن کبیر، تدبر در جوشن کبیر، آثار اخلاقی جوشن کبیر، تاریخچه جوشن کبیر، ساختار جوشن کبیر، ختم جوشن کبیر، آموزش خواندن جوشن کبیر، معنی بندهای جوشن کبیر، دعاهای ماه رمضان

جمع‌بندی؛ از زره آهنین تا زره اسماء

داستانِ تعلیمیِ جوشن کبیر ما را از «زره آهنین» به «زره اسماء» می‌برد؛ از تکیه بر ابزارِ ناپایدار به پناه‌بردن به حقیقت پایدار. ۱۰۰ بند و ۱۰۰۰ نام، ۱۰۰۰ پنجره‌اند رو به یک آفتاب. اگر این دعا را نه‌فقط برای قرائت، که برای «تخلق» بخوانیم، سبک زندگی ما متحول می‌شود: امیدمان واقع‌بینانه، ترس‌مان سازنده، اراده‌مان قوی و اخلاق‌مان نرم. چنین است که دعای جوشن کبیر، فراتر از یک متنِ آیینی، به مدرسه‌ای برای زیستنِ توحیدی تبدیل می‌شود—مدرسه‌ای که درسِ اول و آخرش یکی است: «سُبْحانَكَ يا لا إلهَ إِلّا أَنْتَ، الغَوْثَ الغَوْثَ، خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رَبّ»